Woensdag 24 juli 2013
Het is nu 2 uur s'nachts en ik ben klaar wakker! Marije en ik hebben al een film samen gekeken (Sherlock Holmes, deel 2). En ik heb mijn complimentenboekje al 2 keer gelezen ofzo, het is echt super leuk om te lezen! Echt helemaal geweldig, het is erg leuk om te lezen hoe andere mensen jou hebben leren kennen, er staan zoveel leuke belevenissen in dat ik continu met een grote glimlach aan het lezen ben.
Op de heenreis had ik klassieke muziek opgezocht, want dan val ik beter in slaap (want het is nogal slaapverwekkend!). Maar toen ik de lijst met muziek doorzocht vond ik een cd van Mumford and Sons, dus ik heb heerlijk mee kunnen zingen. Toen merkte ik eigenlijk pas dat ik de afgelopen drie weken wel muziek gemist heb. We hebben natuurlijk veel uit het logboek gezongen en Synod Yewo is regelmatig voorbij gekomen, maar een cd luisteren van mijn favoriete band is toch anders. Dus ik kon nog niet slapen en na de cd helemaal uit geluisterd te hebben, heb ik er maar een nieuwe film gestart. Ik heb toen de film Save Heaven gekeken, wat een mooie film!! Ik heb tranen en tuiten gehuild, echt prachtig mooie film.
Ik heb dus tijdens de vlucht niet geslapen, ik denk dat het komt omdat ik de afgelopen dat te veel slaap gehad heb!
Het 'normale' eten is weer wennen, gelukkig zit ik dicht bij het toilet in het vliegtuig. Gelukkig ben ik niet de engiste die er last van heeft, want ik zie regelmatig mensen van onze groep richting de toiletten lopen....
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
In Londen aagekomen was er een groot probleem, op de heenreis hadden we ook al problemen, maar gelukkig is het toen helemaal goed gekomen. Nu waren weer niet alle boardingpassen geprint, dat betekende dat er maar acht mensen konden doorvliegen op dit moment. De rest moest op een ander vlucht in Londen wachten.
Ik hoorde tot de groep die door kon vliegen, dit gaf een dubbelgevoel, ik wil heel graag naar huis. Maar ik wil wel met de hele groep kunnen reizen en op dit moment zag het er naaruit dat acht mensen naar huis konden en de rest op Londen moest blijven tot er een volgende vlucht was. Wij zijn door de douane gegaan, we moesten keihard rennen want we waren al veels te laat. Maar gelukkig stonden we nog optijd bij de juiste gate.
Nu ik dit schrijf zit ik in het vliegtuig, we zitten alle 8 helemaal verdeeld over het vliegtuig. Dus niemand zit naast elkaar, we hopen zo dat de andere nog binnen komen, we weten niet hoe groot onze kansen zijn!
20 minuten later... de vlucht was al veels te laat... maar er kwamen allemaal leuke mensen in gele shirts het vliegtuig binnenstappen! Wat ben ik blij! We zijn weer compleet! Nu kan de reis naar huis echt beginnen!!
In Brussel stond er een buschauffeur op ons te wachten. Hij zou ons naar Nijkerk brengen, vlak voor Nijkerk hebben we de bus stil gezet om afscheid kunnen te nemen. Ik heb iedereen een knuffel gegeven, ik ga iedereen oprecht missen! Wat is het toch een geweldige ervaring geweest, met super leuke mensen!
Simone en ik zaten voorin de bus, dus toen we aankwamen rijden bij het station in Nijkerk zagen we iedereen als eerste. Mijn ouders en Froukje stonden met een Friese vlag te zwaaien en ik hoorde Bert al mopperen "die Friezen toch ook weer...". Maar ik vond het alleen maar leuk, ik kon niet wachten om naar huis te gaan! Iedereen weer te zien en te knuffelen met mijn lieve huisdiertjes! Zal Fristi zijn gegroeid??!
World Servants
zondag 29 december 2013
Dag 18, rijstepap als ontbijt... om het af te leren..
Dinsdag 23 juli 2013
Vanochtend heerlijk wakker geworden in een gewoon bed! Ondanks dat het half 7 was, had ik het gevoel dat ik écht wakker was! Ik had niet veel moeite met het inpakken van mijn tas, hij was zowat leeg en ik had heel erg veel ruimte over. Wel vond ik het lastig om spullen om mijn souveniers te wikkelen, ik laat erg veel kleren en spullen hier achter. De mensen van Kaviwale hebben het zoveel meer nodig dan ik. Dus ik laat alle broeken en shirts achter.
Vandaag is ons laatste ontbijt in Malawi, het bestaat uiteraard uit rijstepap. Ik denk om het af te leren, daarnaast kregen we vandaag ook een worstje en 2 sneetjes wit brood. Ik zat zo vol na de rijstepap en het worstje dat ik mijn broodjes gesmeerd heb en in een zakje heb gedaan om tijdens de reis te gaan eten.
Tijdens het ontbijt heeft Buik een mooie speech gehouden, we hebben toen nog met z'n allen een andere versie van 'we wanna thank you' gezongen. Erg leuk, maar ook een tranentrekker! We hebben Vincent, Mussa en Donald een staande ovatie gegeven. De speech van Vincent was ook erg emotioneel, maar zoals hij zei "afscheid nemen bestaat niet, we zeggen nu tot ziens".
We zijn ook voor de verandering eens op Nederlandse tijd vertrokken (zelfs vijf minuten te vroeg.) zodat we nog langs de supermarkt konden. Ik heb vijf euro aan Bernies gegeven en ik kreeg er kwacha's voor terug. Zo kon ik ook nog even wat koekjes en chippies kopen. De luchthaven is niet ver vanaf het 'klooster', dus het was maar een korte rit.
Op de luchthaven zijn de laatste foto's nog gemaakt en konden we in een lange rij gaan staan om te inchecken. Tijdens een knuffel met Vincent zei hij dat ik een harde werker ben en dat ik zeker nog eens terug moest komen. Tijdens de knuffel met Mussa kreeg ik te horen dat ik een goede danser ben! Jaja ik heb het Malawiaanse ritme te pakken! =P Ik ga ze missen, het zijn fantastische mensen!!
Op de heenreis woog mijn bagage 19 kilo, dit was met alle spullen die ik mee moest nemen. De terugreis woog mijn bagage 11 kilo!! Dus 8 kilo verschil! Maar de tas komt voller weer terug! Ik ben klaar voor de reis, ik ben klaar om weer naar huis te gaan. Gelukkig weet ik dat ik Afrika/Malawi voor altijd mee neem in mijn hart! <3
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
De eerste vlucht zit er op, Malawi is tot ziens gezegd, maar Afrika nog niet, want Johannesburg wacht op ons. Zo grappig we liepen op de luchthaven en we herkenden alles weer, de paar uren op de heenreis hebben we alles goed kunnen ontdekken en de paar uren op de terugreis kunnen we er toch wat meer van genieten. We hebben ons allemaal in een Afrikaanse winkel gedropt, hier heb ik allemaal kleine souveniers gekocht voor mijn virendinnen en voor mijn nichtjes.
Mijn portomonee ziet er nu erg internationaal uit, ik heb Engelse Ponden, Malawiaanse Kwacha's, Zuid-Afrikaanse Randen en Euro's in mijn portomonee.
Het is super gezellig met de groep, we hebben samen gegeten op de luchthaven. We hadden erg veel tijd, dus alles was mogelijk. We kunnen lachen, huilen en alles samen. Niemand is alleen!! Dat is zo'n fijne gedachte! =)
Tot in Nederland!
Liefs,,
Vanochtend heerlijk wakker geworden in een gewoon bed! Ondanks dat het half 7 was, had ik het gevoel dat ik écht wakker was! Ik had niet veel moeite met het inpakken van mijn tas, hij was zowat leeg en ik had heel erg veel ruimte over. Wel vond ik het lastig om spullen om mijn souveniers te wikkelen, ik laat erg veel kleren en spullen hier achter. De mensen van Kaviwale hebben het zoveel meer nodig dan ik. Dus ik laat alle broeken en shirts achter.
Vandaag is ons laatste ontbijt in Malawi, het bestaat uiteraard uit rijstepap. Ik denk om het af te leren, daarnaast kregen we vandaag ook een worstje en 2 sneetjes wit brood. Ik zat zo vol na de rijstepap en het worstje dat ik mijn broodjes gesmeerd heb en in een zakje heb gedaan om tijdens de reis te gaan eten.
Tijdens het ontbijt heeft Buik een mooie speech gehouden, we hebben toen nog met z'n allen een andere versie van 'we wanna thank you' gezongen. Erg leuk, maar ook een tranentrekker! We hebben Vincent, Mussa en Donald een staande ovatie gegeven. De speech van Vincent was ook erg emotioneel, maar zoals hij zei "afscheid nemen bestaat niet, we zeggen nu tot ziens".
We zijn ook voor de verandering eens op Nederlandse tijd vertrokken (zelfs vijf minuten te vroeg.) zodat we nog langs de supermarkt konden. Ik heb vijf euro aan Bernies gegeven en ik kreeg er kwacha's voor terug. Zo kon ik ook nog even wat koekjes en chippies kopen. De luchthaven is niet ver vanaf het 'klooster', dus het was maar een korte rit.
Op de luchthaven zijn de laatste foto's nog gemaakt en konden we in een lange rij gaan staan om te inchecken. Tijdens een knuffel met Vincent zei hij dat ik een harde werker ben en dat ik zeker nog eens terug moest komen. Tijdens de knuffel met Mussa kreeg ik te horen dat ik een goede danser ben! Jaja ik heb het Malawiaanse ritme te pakken! =P Ik ga ze missen, het zijn fantastische mensen!!
Op de heenreis woog mijn bagage 19 kilo, dit was met alle spullen die ik mee moest nemen. De terugreis woog mijn bagage 11 kilo!! Dus 8 kilo verschil! Maar de tas komt voller weer terug! Ik ben klaar voor de reis, ik ben klaar om weer naar huis te gaan. Gelukkig weet ik dat ik Afrika/Malawi voor altijd mee neem in mijn hart! <3
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
De eerste vlucht zit er op, Malawi is tot ziens gezegd, maar Afrika nog niet, want Johannesburg wacht op ons. Zo grappig we liepen op de luchthaven en we herkenden alles weer, de paar uren op de heenreis hebben we alles goed kunnen ontdekken en de paar uren op de terugreis kunnen we er toch wat meer van genieten. We hebben ons allemaal in een Afrikaanse winkel gedropt, hier heb ik allemaal kleine souveniers gekocht voor mijn virendinnen en voor mijn nichtjes.
Mijn portomonee ziet er nu erg internationaal uit, ik heb Engelse Ponden, Malawiaanse Kwacha's, Zuid-Afrikaanse Randen en Euro's in mijn portomonee.
Het is super gezellig met de groep, we hebben samen gegeten op de luchthaven. We hadden erg veel tijd, dus alles was mogelijk. We kunnen lachen, huilen en alles samen. Niemand is alleen!! Dat is zo'n fijne gedachte! =)
Tot in Nederland!
Liefs,,
Dag 17, de souveniermarkt
Maandag 22 juli 2013
Vandaag wordt het een busdag, we moeten reizen van het noorden van Malawi naar zowat het zuiden van Malawi. We gaan namelijk terug naar Lilongwe. In Mzuzu zijn we even kort op een lokale markt geweest en hebben we het kantoor gezien waar Vincent en Mussa werken. De markt hier was best leuk om te bezoeken, allemaal kraampjes en allemaal best krap. Je ziet ze wel eens op tv dit soort markten, overal kan je wel vlees of ander eten kopen of 2e hand kleren/schoenen. De geur is er erg bijzonder en overal lopen gootjes langs met troepjes. Je kan zien dat de mensen hier 'rijker' zijn, mensen lopen op schoenen. En vrouwen hebben lang haar, mensen hier blijven je vreemd aankijken, het is net aapjes kijken (wij zijn de aapjes).
Vandaag hebben we eens voor de verandering geen rijstepap als ontbijt gegeten, ik heb 2 sneetjes wit brood gegeten met een vruchtensapje. Wat kan je dan al vol zitten, mijn maag is niets meer gewend!
Omdat we vandaag een markt gingen opzoeken konden we euro's inwisselen voor kwacha's. Ik heb 50 euro ingewisseld, ik voel me direct een rijk mens want voor 50 euro krijg je 21.200 kwacha's terug. Dat is een hele waaier met geld! Dus ik heb nu allemaal briefjes van 1000, 500 en 100, dat zal in euro's nooit voorkomen! ;)
Toen we het geld hadden zijn we in de bus gestapt, eigenlijk ben ik direct in slaap gevallen en een paar uren later werd ik pas weer wakker. Ik snap er daadwerkelijk niets van, zo moe ben ik nog nooit geweest! Alle heuvels en kuilen heb ik overwonnen met mijn slapen, ik heb er helemaal niets van meegekregen. Mijn nek, schouders, rug en kont doen nu dan ook wel pijn. Maar ik heb mijn 'rust kunnen pakken' (uitsprak van Jan). Toen ik wakker was heb ik 4 stukjes wit brood gegeten met heerlijke stroop, normaal doe je dat op pannenkoeken, maar het kan ook prima op brood.
De busrit duurde van kwart voor 8 s'ochtend tot half 5 s'middags en ik heb er helemaal niets van meegekregen! Om half 5 kwamen we dus aan in Lilongwe op de lokale markt, de handelaars zagen onze bus al aankomen. Ze maakten spontaan ruimte voor de bus en we kregen een heel warm welkom. Ze zullen vast van onze waaier geweten hebben! ;)
Ondanks de opdringerigheid van deze mannen heb ik hele leuke spullen kunnen kopen, een omslag doek zoals de vrouwen dragen en nog een aantal dingen van hout! Ik ben dan nu ook blut qua kwacha's, maar ik ben erg tevreden met mijn aankopen. Ik ben ook super blij met mijn nieuwe tas. De kleurtjes symboliseren echt Malawi en er past van alles in.
Na de markt zijn we richting een pizzeria gegaan, we mochten een overheerlijke pizza uitzoeken. Ik heb met Williane en Els pizza's gedeeld, zodat we alle drie een derde van een andere pizza kregen. Zo konden we optimaal genieten van dit Westerse eten! =) De pizza voelen we nu dan ook echt in onze maag zitten en we zijn nieuwsgierig hoe deze tot werking gaat komen. Gelukkig slapen we in een soort van hostel/klooster, dus heerlijk in een bedje slapen!!
Lekker slapen!
Liefs, Janny
Vandaag wordt het een busdag, we moeten reizen van het noorden van Malawi naar zowat het zuiden van Malawi. We gaan namelijk terug naar Lilongwe. In Mzuzu zijn we even kort op een lokale markt geweest en hebben we het kantoor gezien waar Vincent en Mussa werken. De markt hier was best leuk om te bezoeken, allemaal kraampjes en allemaal best krap. Je ziet ze wel eens op tv dit soort markten, overal kan je wel vlees of ander eten kopen of 2e hand kleren/schoenen. De geur is er erg bijzonder en overal lopen gootjes langs met troepjes. Je kan zien dat de mensen hier 'rijker' zijn, mensen lopen op schoenen. En vrouwen hebben lang haar, mensen hier blijven je vreemd aankijken, het is net aapjes kijken (wij zijn de aapjes).
Vandaag hebben we eens voor de verandering geen rijstepap als ontbijt gegeten, ik heb 2 sneetjes wit brood gegeten met een vruchtensapje. Wat kan je dan al vol zitten, mijn maag is niets meer gewend!
Omdat we vandaag een markt gingen opzoeken konden we euro's inwisselen voor kwacha's. Ik heb 50 euro ingewisseld, ik voel me direct een rijk mens want voor 50 euro krijg je 21.200 kwacha's terug. Dat is een hele waaier met geld! Dus ik heb nu allemaal briefjes van 1000, 500 en 100, dat zal in euro's nooit voorkomen! ;)
Toen we het geld hadden zijn we in de bus gestapt, eigenlijk ben ik direct in slaap gevallen en een paar uren later werd ik pas weer wakker. Ik snap er daadwerkelijk niets van, zo moe ben ik nog nooit geweest! Alle heuvels en kuilen heb ik overwonnen met mijn slapen, ik heb er helemaal niets van meegekregen. Mijn nek, schouders, rug en kont doen nu dan ook wel pijn. Maar ik heb mijn 'rust kunnen pakken' (uitsprak van Jan). Toen ik wakker was heb ik 4 stukjes wit brood gegeten met heerlijke stroop, normaal doe je dat op pannenkoeken, maar het kan ook prima op brood.
De busrit duurde van kwart voor 8 s'ochtend tot half 5 s'middags en ik heb er helemaal niets van meegekregen! Om half 5 kwamen we dus aan in Lilongwe op de lokale markt, de handelaars zagen onze bus al aankomen. Ze maakten spontaan ruimte voor de bus en we kregen een heel warm welkom. Ze zullen vast van onze waaier geweten hebben! ;)
Ondanks de opdringerigheid van deze mannen heb ik hele leuke spullen kunnen kopen, een omslag doek zoals de vrouwen dragen en nog een aantal dingen van hout! Ik ben dan nu ook blut qua kwacha's, maar ik ben erg tevreden met mijn aankopen. Ik ben ook super blij met mijn nieuwe tas. De kleurtjes symboliseren echt Malawi en er past van alles in.
Na de markt zijn we richting een pizzeria gegaan, we mochten een overheerlijke pizza uitzoeken. Ik heb met Williane en Els pizza's gedeeld, zodat we alle drie een derde van een andere pizza kregen. Zo konden we optimaal genieten van dit Westerse eten! =) De pizza voelen we nu dan ook echt in onze maag zitten en we zijn nieuwsgierig hoe deze tot werking gaat komen. Gelukkig slapen we in een soort van hostel/klooster, dus heerlijk in een bedje slapen!!
Lekker slapen!
Liefs, Janny
dinsdag 24 december 2013
Dag 16, Het afscheid van Kaviwale
Zondag 21 juli 2013
Ppf wat een slechte nacht, ik heb niet lekker kunnen slapen. De lading die vandaag met zich mee brengt, doet je beseffen dat je al deze lieve mensen van Kaviwale gaat missen. De ervaring, de mensen, de speciale momenten, ze zijn voorbij. Het is weer tijd om naar huis te gaan en dat maakt een slechte nacht.
We gaan nog niet direct naar huis, eerst mogen we nog geweldige dingen meemaken in Malawi, want er staat nog een safari gepland en de souveniermarkt. En daarna is het MA213 avontuur echt afgelopen.
Het rijden naar het safaripark neemt 6,5 uren in beslag, maar de rit door het Afrikaanse landschap is prachtig. De bergen die we gezien hebben, de plaatsen waar we door heen gereden hebben zijn erg bijzonder.
We reden nog maar net het park binnen en we hadden al wilde apen gespot. We werden verdeeld in vier groepen, ik was groep twee. Toen de eerste groep terug kwam, waren ze enigszins teleurgesteld. Ze hadden namelijk geen olifanten gezien of iets dergelijk, wij hoopten stiekem dat de olifanten nu wel tevoorschijn zouden komen, maar het was altijd afwachten. Tijdens het wachten op de groepen zaten we bij een groot meer, waar allemaal huisjes stonden. En een stukje verderop lagen er flink wat hippo's (nijlpaarden) te luieren, lekker in het zonnetje. Geweldig om die dieren zo te zien, want het zijn geen dieren die in het wild zijn opgegroeid, dit is hun leefomgeving en ze zijn vrij om te gaan en staan waar ze willen. Leuk om een huisbezoek bij deze dieren mogen te doen.
Toen wij in de jeep met Mussa en een man van het safaripark gingen, wisten we nog niet wat er precies ging gebeuren. We hebben opnieuw nijlpaarden gezien, himpala's en nog meer verschillende dieren. Maar ook een olifant!!! Dat was nog best spannend, want onze olifant vond ons niet zo leuk, we kwamen terecht in zijn comfortzone! Hij kon flink tetteren! Als ik nog terugdenk aan het moment zaten wij met z'n allen met zweethandjes te giebelen dat het toch wel spannend was. En we werden continu gesssst door de meneer met het geweer die bijna gebruikt moest worden. Spannend! (ik weet niet hoe ik het geluid van een het geweer kan nabootsen op papier, maar het was ontzettend spannend!!)
Mussa werd geseind om achteruit te rijden en toen was het ineens 'boem!' hoppla tegen een boom! We dachten dat het een olifant was, maar gelukkig was het een boom. We zijn ontsnapt en het leverde veel lachbuien en goede verhalen op. "It is never the driver, it is always the road'.
De busrit terug was vreselijk, ik werd erg misselijk, ik heb mij toen proberen af te sluiten van de omgeving, dit is gelukt doordat ik in slaap viel. Maar toen we bij de lodge aankwamen werd ik ontzettend raar wakker, eigenlijk kan je zeggen dat ik helemaal niet meer wakker ben geweest. Ik raakte verschillende keren in paniek en het was absoluut geen leuke ervaring en ook niet leuk om zo de dag en het project af te sluiten.
De lodge was erg mooi en ik heb de volgende ochtend er toch nog een beetje van kunnen genieten. Het voelde echt dat we toeristen waren en alleen erg jammer van onze twee huisdieren in de badkamer.... twee super grote spinnen zaten daar, dus dat was naar de wc gaan bij de buren! ;)
Xx
Ppf wat een slechte nacht, ik heb niet lekker kunnen slapen. De lading die vandaag met zich mee brengt, doet je beseffen dat je al deze lieve mensen van Kaviwale gaat missen. De ervaring, de mensen, de speciale momenten, ze zijn voorbij. Het is weer tijd om naar huis te gaan en dat maakt een slechte nacht.
We gaan nog niet direct naar huis, eerst mogen we nog geweldige dingen meemaken in Malawi, want er staat nog een safari gepland en de souveniermarkt. En daarna is het MA213 avontuur echt afgelopen.
Het rijden naar het safaripark neemt 6,5 uren in beslag, maar de rit door het Afrikaanse landschap is prachtig. De bergen die we gezien hebben, de plaatsen waar we door heen gereden hebben zijn erg bijzonder.
We reden nog maar net het park binnen en we hadden al wilde apen gespot. We werden verdeeld in vier groepen, ik was groep twee. Toen de eerste groep terug kwam, waren ze enigszins teleurgesteld. Ze hadden namelijk geen olifanten gezien of iets dergelijk, wij hoopten stiekem dat de olifanten nu wel tevoorschijn zouden komen, maar het was altijd afwachten. Tijdens het wachten op de groepen zaten we bij een groot meer, waar allemaal huisjes stonden. En een stukje verderop lagen er flink wat hippo's (nijlpaarden) te luieren, lekker in het zonnetje. Geweldig om die dieren zo te zien, want het zijn geen dieren die in het wild zijn opgegroeid, dit is hun leefomgeving en ze zijn vrij om te gaan en staan waar ze willen. Leuk om een huisbezoek bij deze dieren mogen te doen.
Toen wij in de jeep met Mussa en een man van het safaripark gingen, wisten we nog niet wat er precies ging gebeuren. We hebben opnieuw nijlpaarden gezien, himpala's en nog meer verschillende dieren. Maar ook een olifant!!! Dat was nog best spannend, want onze olifant vond ons niet zo leuk, we kwamen terecht in zijn comfortzone! Hij kon flink tetteren! Als ik nog terugdenk aan het moment zaten wij met z'n allen met zweethandjes te giebelen dat het toch wel spannend was. En we werden continu gesssst door de meneer met het geweer die bijna gebruikt moest worden. Spannend! (ik weet niet hoe ik het geluid van een het geweer kan nabootsen op papier, maar het was ontzettend spannend!!)
Mussa werd geseind om achteruit te rijden en toen was het ineens 'boem!' hoppla tegen een boom! We dachten dat het een olifant was, maar gelukkig was het een boom. We zijn ontsnapt en het leverde veel lachbuien en goede verhalen op. "It is never the driver, it is always the road'.
De busrit terug was vreselijk, ik werd erg misselijk, ik heb mij toen proberen af te sluiten van de omgeving, dit is gelukt doordat ik in slaap viel. Maar toen we bij de lodge aankwamen werd ik ontzettend raar wakker, eigenlijk kan je zeggen dat ik helemaal niet meer wakker ben geweest. Ik raakte verschillende keren in paniek en het was absoluut geen leuke ervaring en ook niet leuk om zo de dag en het project af te sluiten.
De lodge was erg mooi en ik heb de volgende ochtend er toch nog een beetje van kunnen genieten. Het voelde echt dat we toeristen waren en alleen erg jammer van onze twee huisdieren in de badkamer.... twee super grote spinnen zaten daar, dus dat was naar de wc gaan bij de buren! ;)
Xx
zondag 17 november 2013
Dag 15, pannenkoeken bakken of rooksignalen afgeven?
Zaterdag 20 juli 2013
Vanochtend was ik vroeg wakker, aangezien het project ten einde loopt ging ik mijn ondergoed maar tellen. Ik kwam net 2 dagen tekort, dus dat betekent dat ik moest wassen. Gelukkig was ik er dus vandaag vroeg uit, want dat hadden mijn gewassen kledingstukken tenminste nog de kans om aan het einde van de dag droog te zijn.
Vandaag hadden we onze laatste GMG, dit was in onze groep erg emotioneel. Bij mij kwam het besef dat het bijna het project ten einde loopt, we waren al een soort van afscheid aan het nemen, althans zo voelde het. We hebben elkaar goed leren kennen in de GMG en het was altijd erg gezellig maar ook erg eerlijk. Toch keek ik op tegen deze GMG, want het was de bedoeling dat we luidop voor de persoon links van je ging bidden. Dit heb ik nog nooit eerder gedaan, je mocht ook overslaan. Maar dit is iets wat ik absoluut niet wou.
Tijdens het bidden begonnen de tranen al bij mij te vloeien en bij de groepsknuffel hield niemand het meer droog. Het project loopt nu echt ten einde en we zullen niet meer in dit project als GMG samen komen. Ondanks dat het heel emotioneel was, kon ik mij geen betere start van de dag wensen.
Vanochtend hebben we een spelletjesochtend gehad met de kids, als een afsluiter van het project. De spelletjes varieerden van blik gooien, zaklopen, kruiwagen racen en touwtje springen. De kinderen hadden allemaal een lach van oor tot oor, super om te zien. Ik heb er van kunnen genieten, want het is prachtig om te zien hoe fanatiek al die kinderen aan de spelletjes deelnamen. We hebben ook met de hele groep een toneelstuk van de woodcarver gespeeld. Met de stippen en sterren. Een prachtig mooi verhaal en leuk om uit te mogen beelden.
Aan het einde van de spellenronde deelden we aan alle kinderen de dribbelplacemets uit en de bellenblazers. Overal luchtbelletjes in de lucht, wat een gezellige sfeer!
Esther en ik zijn toen samen richting te keuken gegaan om pannenkoeken te gaan bakken. In Nederland zetten we het gasfornuis aan, maar in Kaviwale gaat dat anders. We hadden 5 kampvuurtjes naast elkaar gemaakt en met flink wat pannenkoekmix zijn we aan de slag gegaan om de pannenkoeken te gaan bakken.
Wat een uitdaging, want dat vuurtje gaat continu uit. En blazen helpt niet, dus kwam iemand gelukkig op het idee om met een bordje te gaan wapperen. Waar rook is, is vuur. Maar rook zorgt ook voor jeukende en tranende ogen! =P Deze keer dus weer gehuild, maar deze keer door de rook!
Vanmiddag hebben we een souveniersmarkt en de oplevering van het gebouw. De souveniersmarkt viel tegen, er waren wel geteld twee kraampjes. Dus ik heb niets kunnen kopen, want bij de een was het al snel uitverkocht en de ander verkocht spullen die niet door hun zelf gemaakt waren. Jammer genoeg heb ik nu niets uit Kaviwale kunnen kopen, maar de dag voordat we in het vliegtuig stappen zullen we naar een souveniersmarkt in Lilongwe.
We hebben vandaag veel foto's gemaakt! Hier een aantal:
De ceremonie zou om vier uur afgelopen zijn, maar we zijn in Malawi dus hij startte om half vier. Het was erg bijzonder en het praten duurde allemaal erg lang, maar er kwamen allemaal traditionele dansers. Ik kreeg er echt een groeten uit de rimboe gevoel van. Blessings danste zelfs ook mee! Esther en ik hebben ook flink meegeswingt. Dit deden we ook omdat we naast een jongen zaten die flink stonk en een van de chiefs ons een soort van commandeerde om te gaan dansen. Haha, wat hebben wij gelachen weer!
Na al het dansen kwam Grivons op mij af lopen, hij had twee foto's van zichzelf mee gebracht die ik moest hebben. Zodat ik hem niet zou vergeten, zodat ik Kaviwale en Malawi niet zou vergeten.
Tijdens het avondeten hebben we alle bouwvakkers bedankt en de wasdames. Na het eten heb ik euro's bij Buik ingewisseld voor kwacha's. Deze kan ik besteden in Lilongwe op de markt.
Ik ga zo mijn kleren uitzoeken, wat laat ik hier achter en wat neem ik mee terug. Ik zit er over nadenken om gewoon alles hier achter te laten en alleen mijn slaapzak, werkkleding en werkschoenen mee terug te nemen. Ik weet dat ik sowieso nog eens op project wil, dus kan ik deze dingen beter bewaren.
Het is uiteindelijk zowat dus mijn hele inhoud van de tas geworden, over sommige dingen twijfelde ik wel, maar uiteindelijk was het een hele simpele keus. Deze mensen hebben helemaal niets en ik kan zo de stad in om weer iets nieuws te kopen. Wie ben ik dan om mijn kleding mee terug naar Nederland te nemen, zij hebben het zoveel meer nodig dan ik.
Deze avond hebben we ook het engelenproject afgesloten bij het kampvuur. Het werd erg leuk gedaan, want we hadden een lange kaars en deze werd door Bert aangestoken. Deze kaars werd aan iemand gegeven en deze persoon moest dan vertellen voor wie hij/zij de engel is geweest en naar deze persoon toe lopen. Dus het licht komt op je af lopen, wat een mooie gedachte. Want deze persoon heeft je de afgelopen 3 weken in de gaten gehouden en voor je gezorgd.
Ik heb nooit door gehad dat Riemke mijn engel was. Zo grappig want Riemke was mijn buddy, als er een buddycheck was moest ik op Riemke letten en zij moest dus al die tijd op mij letten als engel.
Hans had droge worst meegenomen uit Nederland, dit was echt heel leuk en lief dat hij dit met ons allemaal wilde delen. Wat een gezellige avond!
XX
Vanochtend was ik vroeg wakker, aangezien het project ten einde loopt ging ik mijn ondergoed maar tellen. Ik kwam net 2 dagen tekort, dus dat betekent dat ik moest wassen. Gelukkig was ik er dus vandaag vroeg uit, want dat hadden mijn gewassen kledingstukken tenminste nog de kans om aan het einde van de dag droog te zijn.
Vandaag hadden we onze laatste GMG, dit was in onze groep erg emotioneel. Bij mij kwam het besef dat het bijna het project ten einde loopt, we waren al een soort van afscheid aan het nemen, althans zo voelde het. We hebben elkaar goed leren kennen in de GMG en het was altijd erg gezellig maar ook erg eerlijk. Toch keek ik op tegen deze GMG, want het was de bedoeling dat we luidop voor de persoon links van je ging bidden. Dit heb ik nog nooit eerder gedaan, je mocht ook overslaan. Maar dit is iets wat ik absoluut niet wou.
Tijdens het bidden begonnen de tranen al bij mij te vloeien en bij de groepsknuffel hield niemand het meer droog. Het project loopt nu echt ten einde en we zullen niet meer in dit project als GMG samen komen. Ondanks dat het heel emotioneel was, kon ik mij geen betere start van de dag wensen.
Vanochtend hebben we een spelletjesochtend gehad met de kids, als een afsluiter van het project. De spelletjes varieerden van blik gooien, zaklopen, kruiwagen racen en touwtje springen. De kinderen hadden allemaal een lach van oor tot oor, super om te zien. Ik heb er van kunnen genieten, want het is prachtig om te zien hoe fanatiek al die kinderen aan de spelletjes deelnamen. We hebben ook met de hele groep een toneelstuk van de woodcarver gespeeld. Met de stippen en sterren. Een prachtig mooi verhaal en leuk om uit te mogen beelden.
Aan het einde van de spellenronde deelden we aan alle kinderen de dribbelplacemets uit en de bellenblazers. Overal luchtbelletjes in de lucht, wat een gezellige sfeer!
Esther en ik zijn toen samen richting te keuken gegaan om pannenkoeken te gaan bakken. In Nederland zetten we het gasfornuis aan, maar in Kaviwale gaat dat anders. We hadden 5 kampvuurtjes naast elkaar gemaakt en met flink wat pannenkoekmix zijn we aan de slag gegaan om de pannenkoeken te gaan bakken.
Wat een uitdaging, want dat vuurtje gaat continu uit. En blazen helpt niet, dus kwam iemand gelukkig op het idee om met een bordje te gaan wapperen. Waar rook is, is vuur. Maar rook zorgt ook voor jeukende en tranende ogen! =P Deze keer dus weer gehuild, maar deze keer door de rook!
Vanmiddag hebben we een souveniersmarkt en de oplevering van het gebouw. De souveniersmarkt viel tegen, er waren wel geteld twee kraampjes. Dus ik heb niets kunnen kopen, want bij de een was het al snel uitverkocht en de ander verkocht spullen die niet door hun zelf gemaakt waren. Jammer genoeg heb ik nu niets uit Kaviwale kunnen kopen, maar de dag voordat we in het vliegtuig stappen zullen we naar een souveniersmarkt in Lilongwe.
We hebben vandaag veel foto's gemaakt! Hier een aantal:
De ceremonie zou om vier uur afgelopen zijn, maar we zijn in Malawi dus hij startte om half vier. Het was erg bijzonder en het praten duurde allemaal erg lang, maar er kwamen allemaal traditionele dansers. Ik kreeg er echt een groeten uit de rimboe gevoel van. Blessings danste zelfs ook mee! Esther en ik hebben ook flink meegeswingt. Dit deden we ook omdat we naast een jongen zaten die flink stonk en een van de chiefs ons een soort van commandeerde om te gaan dansen. Haha, wat hebben wij gelachen weer!
Tijdens het avondeten hebben we alle bouwvakkers bedankt en de wasdames. Na het eten heb ik euro's bij Buik ingewisseld voor kwacha's. Deze kan ik besteden in Lilongwe op de markt.
Ik ga zo mijn kleren uitzoeken, wat laat ik hier achter en wat neem ik mee terug. Ik zit er over nadenken om gewoon alles hier achter te laten en alleen mijn slaapzak, werkkleding en werkschoenen mee terug te nemen. Ik weet dat ik sowieso nog eens op project wil, dus kan ik deze dingen beter bewaren.
Het is uiteindelijk zowat dus mijn hele inhoud van de tas geworden, over sommige dingen twijfelde ik wel, maar uiteindelijk was het een hele simpele keus. Deze mensen hebben helemaal niets en ik kan zo de stad in om weer iets nieuws te kopen. Wie ben ik dan om mijn kleding mee terug naar Nederland te nemen, zij hebben het zoveel meer nodig dan ik.
Deze avond hebben we ook het engelenproject afgesloten bij het kampvuur. Het werd erg leuk gedaan, want we hadden een lange kaars en deze werd door Bert aangestoken. Deze kaars werd aan iemand gegeven en deze persoon moest dan vertellen voor wie hij/zij de engel is geweest en naar deze persoon toe lopen. Dus het licht komt op je af lopen, wat een mooie gedachte. Want deze persoon heeft je de afgelopen 3 weken in de gaten gehouden en voor je gezorgd.
Ik heb nooit door gehad dat Riemke mijn engel was. Zo grappig want Riemke was mijn buddy, als er een buddycheck was moest ik op Riemke letten en zij moest dus al die tijd op mij letten als engel.
Hans had droge worst meegenomen uit Nederland, dit was echt heel leuk en lief dat hij dit met ons allemaal wilde delen. Wat een gezellige avond!
XX
Dag 14, de dagen van de week geleerd
Vrijdag 19 juli 2013
Gisteravond raakte mijn hoofd nog maar net het kussen en ik viel in slaap. Ik was echt kapot, maar gelukkig heb ik wel de hele nacht door kunnen slapen. Vanochtend had ik kinderwerk, vooraf had ik geen idee wat we gingen doen deze ochtend met het kinderwerk, aangezien ik inviel voor Gesina. Zij had voor mij afgelopen woensdag het kinderwerk overgenomen, zodat ik s'ochtends mee kon naar het ziekenhuis. Zo had ik vandaag kinderwerk. Eigenlijk had ik er eerst niet zo'n zin in, maar uiteindelijk was het erg leuk.
De complimentenboekjes heb ik af! Dus daar hoef ik mij geen zorgen meer over te maken! Nadat ik klaar was met de complimentenboekjes heb ik nog dit stuk in mijn dagboek geschreven. Op een gegeven moment ben ik richting te put gelopen en heb ik daar nog even zitten te schrijven. Grivons heeft mij toen de dagen van de week geleerd in tambuka.
Maandag = Monday (uitspreken als moonday)
Dinsdag = Chiwiri
Woensdag = Chitatu
Donderdag = Chinayi
Vrijdag = Chinkhondi
Zaterdag = Chisulu
Zondag = Sabata
Daarnaast kon ik erg goed metselen en kreeg ik te horen: 'wachita malcora' (klinkt als: wa-chi-ta ma-cola). Wachita malcora betekent goed gedaan. Wundachite malcora betekent niet goed gedaan. Gelukkig kwam deze term niet vaak voor! ;)
De rest van de middag heb ik staan metselen bij de latrine. Ik heb daar zo ontzettend staan lachen met Grivons en de jongen in het bruine shirt. We hebben de dagen van de week geoefend en mijn uitspraak van de wachita malcora zorgde voor flinke lachbuien bij de mannen.
De gemetselde latrine
Na het metselen hebben we een vrouwenmiddag gehad en de mannen een mannenmiddag. De vragen bij onze vrouwenmiddag gingen over het huwelijk, menstruatie, seks, daten enz. enz.. Best boeiend om te horen hoe groot onze culturen verschillen, maar dat we ook overeenkomsten hebben!
Toen de vrouwenmiddag over was, gingen we al zingend en dansend richting het schoollokaal.
Daarna ging iedereen weer zijn eigen ding doen, ik ging Gloria helpen met het uithalen van haar vlechtjes. Best maf, want haar haar was dus super vet. Wij wassen het nog met shampoo, maar dat hebben zij helemaal niet. Vlechtjes uithalen is nog best lastig, de vlechtjes zaten er super strak in. Maar het was erg gezellig en een leuke spontane actie.
Gloria met haar vlechtjes nog in het haar
XX
Gisteravond raakte mijn hoofd nog maar net het kussen en ik viel in slaap. Ik was echt kapot, maar gelukkig heb ik wel de hele nacht door kunnen slapen. Vanochtend had ik kinderwerk, vooraf had ik geen idee wat we gingen doen deze ochtend met het kinderwerk, aangezien ik inviel voor Gesina. Zij had voor mij afgelopen woensdag het kinderwerk overgenomen, zodat ik s'ochtends mee kon naar het ziekenhuis. Zo had ik vandaag kinderwerk. Eigenlijk had ik er eerst niet zo'n zin in, maar uiteindelijk was het erg leuk.
De complimentenboekjes heb ik af! Dus daar hoef ik mij geen zorgen meer over te maken! Nadat ik klaar was met de complimentenboekjes heb ik nog dit stuk in mijn dagboek geschreven. Op een gegeven moment ben ik richting te put gelopen en heb ik daar nog even zitten te schrijven. Grivons heeft mij toen de dagen van de week geleerd in tambuka.
Maandag = Monday (uitspreken als moonday)
Dinsdag = Chiwiri
Woensdag = Chitatu
Donderdag = Chinayi
Vrijdag = Chinkhondi
Zaterdag = Chisulu
Zondag = Sabata
Daarnaast kon ik erg goed metselen en kreeg ik te horen: 'wachita malcora' (klinkt als: wa-chi-ta ma-cola). Wachita malcora betekent goed gedaan. Wundachite malcora betekent niet goed gedaan. Gelukkig kwam deze term niet vaak voor! ;)
De rest van de middag heb ik staan metselen bij de latrine. Ik heb daar zo ontzettend staan lachen met Grivons en de jongen in het bruine shirt. We hebben de dagen van de week geoefend en mijn uitspraak van de wachita malcora zorgde voor flinke lachbuien bij de mannen.
De gemetselde latrineNa het metselen hebben we een vrouwenmiddag gehad en de mannen een mannenmiddag. De vragen bij onze vrouwenmiddag gingen over het huwelijk, menstruatie, seks, daten enz. enz.. Best boeiend om te horen hoe groot onze culturen verschillen, maar dat we ook overeenkomsten hebben!
Toen de vrouwenmiddag over was, gingen we al zingend en dansend richting het schoollokaal.
Daarna ging iedereen weer zijn eigen ding doen, ik ging Gloria helpen met het uithalen van haar vlechtjes. Best maf, want haar haar was dus super vet. Wij wassen het nog met shampoo, maar dat hebben zij helemaal niet. Vlechtjes uithalen is nog best lastig, de vlechtjes zaten er super strak in. Maar het was erg gezellig en een leuke spontane actie.
Gloria met haar vlechtjes nog in het haarXX
woensdag 25 september 2013
Dag 13, Picknicken
Donderdag 18 juli 2013
Ik was voor het eerst écht wakker. Ik was super nieuwsgierig hoe het huis van Theresa en Aaron en de omgeving eruit zag in het licht. En hét was mooi!! We 'woonden' op een heuvel, met een super mooi uitzicht over diverse dorpjes en ook in de verte op het schooldistrict van Kaviwale. We hebben rondje gewandeld in het kleine mini dorp, we hebben kennis gemaakt met iedereen die er woont. We werden overal binnen uitgenodigd en we hebben op de vroege ochtend al gedanst en gezongen met alle kinderen uit dit dorpje.
Daarna hebben we onze rijstepap gegeten en weer het matras op het hoofd de 'jungle' door gegaan. Toe we weer 'thuis' waren hebben we onze tassen in de slaapzaal gebracht en hebben we onze gekregen cadeaus naar de keuken gebracht. Zodat zij iets kunnen maken van de bonen, pinda's en zoete aardappelen.
Daarna hebben we de bouwkleding weer aangedaan en de spanten getild, hiermee krijgt de school al een uitstraling als een écht gebouw. Aangezien er niet veel te doen was op de bouw kon ik mij weer mooi focussen op de nog vele complimentenboekjes. Dit keer schrijven onder het genot van heerlijke dropjes...
.JPG)
Na de lunch zijn Gemmy en ik direct gaan wandelen, we hadden afgelopen week zo'n mooie looproute naar het huisbezoek. Deze wouden we zeker beide nog wel eens bewandelen, dus via een kleine omweg (al die kleine paden lijken erg veel op elkaar! Eigenlijk is het geen écht pad te noemen) hebben we het kleine huisje van de familie weer gevonden. We werden weer binnen uitgenodigd en we mochten niet weg. We dachten beide op dat moment "Ojee, wat hebben we gedaan?!". Ze spraken geen Engels, dus met handen en voeten hebben we deze keer gecommuniceerd. Op een gegeven moment werden we meegenomen, onderweg probeerden we nog er onderuit te komen, maar we merkten al snel dat dit ons absoluut niet ging lukken. We werden meegenomen naar een moestuin, deze moestuin lag in een waterrijk en groen gebied. Erg mooi om te zien.
Door de kinderen werd er suikerriet geplukt, een meisje deed haar doek af en legde deze op de grond zodat Gemmy en ik op het doek konden gaan zitten. Zelf gingen ze op de grond in de modder zitten, maar wij zaten op een schoon doek. Toen dachten we "nu kunnen we weg". Maar nee, we moesten blijven zitten en suikerriet eten terwijl een van de vrouwen de groeten water ging geven.
Suikerriet is erg hard en we kregen het eerst dan ook niet kapot, dus een Malawiaans meisje ging voor ons een begin maken om vanaf te knagen. Suikerriet eten is een hele ervaring, we hadden dit beide nog niet ervaren. Maar je hapt in principe een stuk van het suikerriet af en hier kauw je 2 seconden op, dan is de zoete smaak uit het draadjesstructuur hout en spuug je het uit en dan knaag je een nieuw stukje van het stokje af. Het was een hele bijzondere en leuke ervaring. En volgens ons vonden zij het ook erg leuk.
Uiteindelijk zijn we naar huis gegaan met suikerriet, bonen, bananen en 2 eieren. Ik heb besloten om iets in huis te halen, wat ik mensen kan meegeven als ze bij mij thuis zijn geweest. Wat een overweldigend gevoel om iets mee te krijgen maar ook zeker om weg te geven! Zo gastvrij! Zo leerzaam en goed gevoel. Ik wil leren van de mensen hier en ik wil er wat mee doen. Ik kan straks als ik thuis ben niet stil zitten en niets doen!
Vanavond ga ik maar vroeg op bed, in totaal vandaag meer dan 3 uren gewandeld!
XX Janny
Ik was voor het eerst écht wakker. Ik was super nieuwsgierig hoe het huis van Theresa en Aaron en de omgeving eruit zag in het licht. En hét was mooi!! We 'woonden' op een heuvel, met een super mooi uitzicht over diverse dorpjes en ook in de verte op het schooldistrict van Kaviwale. We hebben rondje gewandeld in het kleine mini dorp, we hebben kennis gemaakt met iedereen die er woont. We werden overal binnen uitgenodigd en we hebben op de vroege ochtend al gedanst en gezongen met alle kinderen uit dit dorpje.
Daarna hebben we de bouwkleding weer aangedaan en de spanten getild, hiermee krijgt de school al een uitstraling als een écht gebouw. Aangezien er niet veel te doen was op de bouw kon ik mij weer mooi focussen op de nog vele complimentenboekjes. Dit keer schrijven onder het genot van heerlijke dropjes...
Door de kinderen werd er suikerriet geplukt, een meisje deed haar doek af en legde deze op de grond zodat Gemmy en ik op het doek konden gaan zitten. Zelf gingen ze op de grond in de modder zitten, maar wij zaten op een schoon doek. Toen dachten we "nu kunnen we weg". Maar nee, we moesten blijven zitten en suikerriet eten terwijl een van de vrouwen de groeten water ging geven.
Suikerriet is erg hard en we kregen het eerst dan ook niet kapot, dus een Malawiaans meisje ging voor ons een begin maken om vanaf te knagen. Suikerriet eten is een hele ervaring, we hadden dit beide nog niet ervaren. Maar je hapt in principe een stuk van het suikerriet af en hier kauw je 2 seconden op, dan is de zoete smaak uit het draadjesstructuur hout en spuug je het uit en dan knaag je een nieuw stukje van het stokje af. Het was een hele bijzondere en leuke ervaring. En volgens ons vonden zij het ook erg leuk.
Uiteindelijk zijn we naar huis gegaan met suikerriet, bonen, bananen en 2 eieren. Ik heb besloten om iets in huis te halen, wat ik mensen kan meegeven als ze bij mij thuis zijn geweest. Wat een overweldigend gevoel om iets mee te krijgen maar ook zeker om weg te geven! Zo gastvrij! Zo leerzaam en goed gevoel. Ik wil leren van de mensen hier en ik wil er wat mee doen. Ik kan straks als ik thuis ben niet stil zitten en niets doen!
Vanavond ga ik maar vroeg op bed, in totaal vandaag meer dan 3 uren gewandeld!
XX Janny
zondag 8 september 2013
Dag 12, Ziekenhuisbezoek en logeerpartij
Woensdag 17 juli 2013
Vandaag is een drukke dag. Vanochtend heb ik mijzelf en 11 anderen in de jeep gepropt om het ziekenhuis te bezoeken. We vertrokken op Malawiaanse tijd, dus hebben we eerst nog kunnen kletsen en bij de demonstratie hoe koeien voor een kar gespannen werden kijken.
.JPG)
Na een tijdje over de hobbelige weg gereden te hebben kwamen we aan bij een klein primitief ziekenhuis. Eerst kregen we uitgelegd wie dit ziekenhuis bezoeken en wat er behandeld werd. In dit ziekenhuis werd malaria behandeld, kinderen onder de 5 jaar en zwangere vrouwen. Mocht je een hartprobleem of een arm of been gebroken hebben moet je 100 kilometer reizen om behandeld te worden. Ze hebben een ambulance, maar deze rijd niet dagelijks. Je hebt mazzel als hij over 2 dagen rijd of 1 keer in de week.
Indien je malaria hebt moet je je direct melden, als volwassene moet je 24 pillen slikken in 3 dagen tijd. Malawiërs hebben vaak te maken met deze ziekte en ze kunnen dan ook erg goed aanvoelen wanneer ze de verschijnselen van malaria vertonen. Mussa heeft al meerdere keren malaria gehad.
Per maand melden er 170 vrouwen zich, gevarieerd van 7 maanden, 8 maanden en 9 maanden zwanger. Per maand bevallen er 56 vrouwen, dit gebeurd in een kleine kamer waar 2 bedden staan waarover een plasticzak is gelegd is. Iedere vrouw moet haar eigen plasticdoek/zak meenemen, dit om te voorkomen dat HIV verspreid wordt. Daarnaast moest ze zelf ook een mesje meenemen voor het doorsnijden van de navelstreng. Deze wordt na de bevalling samen met het doek vernietigd door het in brand te steken.
We liepen een zaaltje binnen waar ongeveer 8 bedden stonden, meer ruimte was er niet, op ieder bed zaten ongeveer 3,4 of 5 zwangere vrouwen. De vraag aan de assistent van de dokter was: "waar slapen deze hoog zwangere vrouwen?". Hij antwoordde "hier in deze zaal". Dus er sliepen meerdere vrouwen in een éénpersoonsbed, de vrouwen die niet in een bed sliepen, sliepen op de harde betonnen vloer. Zwanger...
We hebben een rondleiding gehad door het hele ziekenhuis, zo zagen we dat er tralies voor de deur zaten van de medicijnkast. Of nouja, een traliedeur (lijkt op een gevangenisdeur) voor de eerste deur en nog een traliedeur voor de deur erna, daarachter zaten de medicijnen. De medicijnen worden anders gestolen, ondanks dat ze gratis zijn. En door de overheid verzorgd worden, willen mensen ze toch nog stelen.
Er is een apart loket voor HIV, hier zijn we ook binnen geweest. Erg bijzonder was dat er in de spreekkamer een vrouw zat, de assistent die de rondleiding verzorgde liep gewoon binnen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, de arts in het HIV huis en de vrouw keken er niet raar op. Maar aan de blik en de tranen in deze vrouw haar ogen weten we dat ze geen goede uitslag ontvangen heeft.
Ik ben in shock geraakt van dit ziekenhuisbezoek, het is vreselijk om te zien in wat voor omstandigheden deze mensen leven. En ze hebben geen andere keus! Mussa vertelde dat de kans groter was dat je na een ziekenhuisopname/bezoek nog zieker er uit komt dan dat je er in kwam. Je hebt een engel op je schouder als je het overleeft.
3 mensen mochten iets in het bezoekersboek schrijven, ik heb direct mijn hand opgestoken. De ervaring van dit ziekenhuisbezoek wou ik niet missen, het is een echte eyeopener geweest. Heftig en vreselijk omschrijven de situatie daar nog steeds niet, maar komen er enigszins in de buurt.
S'middags was er niet veel te doen, dus hebben we met een hele groep de complimentenboekjes ingevuld. Bij sommige mensen gaat het vanzelf, maar bij de ander moet ik er langer overna denken. Ik ben al best ver en het is erg leuk om te doen, het dwingt je om over de ander na te gaan denken.
Daarna ben ik richting de slaapzaal gegaan om mijn tas in te pakken. Vanavond gaan we logeren bij Theresa en Aaron. Toen ik in de slaapzaal aan kwam zag ik dat mijn engel is langs geweest. Ik heb hele lieve en mooie armbandjes gekregen, op de armbandjes staan hele mooie teksten zoals: "Dance like no one can see you" "Love like you've never been hurt before" "Sing like no one can hear you".
Met een matras op ons hoofd hebben Fardau, Riemke, Els, Lisanne en ik een dik uur in het donker zonder zaklamp gelopen. Fardau had haar hutkoffer bij haar, dus dat was een dubbele uitdaging. =) Het was best wel een stuk en best wel spannend, maar ook erg leuk. We hebben wel een heel veilig gevoel bij Aaron en Theresa gehad. Toen we er net waren hebben we eerst de matrassen klaargelegd. Toen we de huiskamer kwamen leek het wel of iedereen het in dit stukje dorp wist. Want ineens zaten we er met 25 kinderen en nog veel volwassenen. Toen Theresa klaar was met koken ging iedereen weer weg. We hebben de aller lekkerste rijst gegeten, bruine bonen en pompoenbladen. Toen we ons vol hadden gegeten, was het tijd voor ons om samen met Theresa pannenkoeken te bakken. We hebben een koekenpan en meel meegebracht om pannenkoeken te bakken.
Na het eten van de rijst en de tafel afgeruimd was, was de kamer weer gevuld met mensen die naar ons wilden kijken. Aangezien we pannenkoeken gebakken hadden, hebben we ze gedeeld met al deze mensen. Dus iedereen een heel klein stukje pannenkoek met suiker, wij maar ook de Malawiërs vonden het heerlijk! Om kwart over 9 zijn we op bed gegaan, Riemke, Fardau en ik sliepen in een éénpersoonsbed, wel erg warm in de koude nachten hier maar ook zeker erg krap. Halverwege de nacht ben ik maar omgedraaid in bed, toen heb ik nog een tijdje kunnen slapen totdat er een haan begon te kraaien... .
XoXo
Vandaag is een drukke dag. Vanochtend heb ik mijzelf en 11 anderen in de jeep gepropt om het ziekenhuis te bezoeken. We vertrokken op Malawiaanse tijd, dus hebben we eerst nog kunnen kletsen en bij de demonstratie hoe koeien voor een kar gespannen werden kijken.
Na een tijdje over de hobbelige weg gereden te hebben kwamen we aan bij een klein primitief ziekenhuis. Eerst kregen we uitgelegd wie dit ziekenhuis bezoeken en wat er behandeld werd. In dit ziekenhuis werd malaria behandeld, kinderen onder de 5 jaar en zwangere vrouwen. Mocht je een hartprobleem of een arm of been gebroken hebben moet je 100 kilometer reizen om behandeld te worden. Ze hebben een ambulance, maar deze rijd niet dagelijks. Je hebt mazzel als hij over 2 dagen rijd of 1 keer in de week.
Indien je malaria hebt moet je je direct melden, als volwassene moet je 24 pillen slikken in 3 dagen tijd. Malawiërs hebben vaak te maken met deze ziekte en ze kunnen dan ook erg goed aanvoelen wanneer ze de verschijnselen van malaria vertonen. Mussa heeft al meerdere keren malaria gehad.
Per maand melden er 170 vrouwen zich, gevarieerd van 7 maanden, 8 maanden en 9 maanden zwanger. Per maand bevallen er 56 vrouwen, dit gebeurd in een kleine kamer waar 2 bedden staan waarover een plasticzak is gelegd is. Iedere vrouw moet haar eigen plasticdoek/zak meenemen, dit om te voorkomen dat HIV verspreid wordt. Daarnaast moest ze zelf ook een mesje meenemen voor het doorsnijden van de navelstreng. Deze wordt na de bevalling samen met het doek vernietigd door het in brand te steken.
We liepen een zaaltje binnen waar ongeveer 8 bedden stonden, meer ruimte was er niet, op ieder bed zaten ongeveer 3,4 of 5 zwangere vrouwen. De vraag aan de assistent van de dokter was: "waar slapen deze hoog zwangere vrouwen?". Hij antwoordde "hier in deze zaal". Dus er sliepen meerdere vrouwen in een éénpersoonsbed, de vrouwen die niet in een bed sliepen, sliepen op de harde betonnen vloer. Zwanger...
We hebben een rondleiding gehad door het hele ziekenhuis, zo zagen we dat er tralies voor de deur zaten van de medicijnkast. Of nouja, een traliedeur (lijkt op een gevangenisdeur) voor de eerste deur en nog een traliedeur voor de deur erna, daarachter zaten de medicijnen. De medicijnen worden anders gestolen, ondanks dat ze gratis zijn. En door de overheid verzorgd worden, willen mensen ze toch nog stelen.
Er is een apart loket voor HIV, hier zijn we ook binnen geweest. Erg bijzonder was dat er in de spreekkamer een vrouw zat, de assistent die de rondleiding verzorgde liep gewoon binnen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, de arts in het HIV huis en de vrouw keken er niet raar op. Maar aan de blik en de tranen in deze vrouw haar ogen weten we dat ze geen goede uitslag ontvangen heeft.
Ik ben in shock geraakt van dit ziekenhuisbezoek, het is vreselijk om te zien in wat voor omstandigheden deze mensen leven. En ze hebben geen andere keus! Mussa vertelde dat de kans groter was dat je na een ziekenhuisopname/bezoek nog zieker er uit komt dan dat je er in kwam. Je hebt een engel op je schouder als je het overleeft.
3 mensen mochten iets in het bezoekersboek schrijven, ik heb direct mijn hand opgestoken. De ervaring van dit ziekenhuisbezoek wou ik niet missen, het is een echte eyeopener geweest. Heftig en vreselijk omschrijven de situatie daar nog steeds niet, maar komen er enigszins in de buurt.
S'middags was er niet veel te doen, dus hebben we met een hele groep de complimentenboekjes ingevuld. Bij sommige mensen gaat het vanzelf, maar bij de ander moet ik er langer overna denken. Ik ben al best ver en het is erg leuk om te doen, het dwingt je om over de ander na te gaan denken.
Daarna ben ik richting de slaapzaal gegaan om mijn tas in te pakken. Vanavond gaan we logeren bij Theresa en Aaron. Toen ik in de slaapzaal aan kwam zag ik dat mijn engel is langs geweest. Ik heb hele lieve en mooie armbandjes gekregen, op de armbandjes staan hele mooie teksten zoals: "Dance like no one can see you" "Love like you've never been hurt before" "Sing like no one can hear you".
Met een matras op ons hoofd hebben Fardau, Riemke, Els, Lisanne en ik een dik uur in het donker zonder zaklamp gelopen. Fardau had haar hutkoffer bij haar, dus dat was een dubbele uitdaging. =) Het was best wel een stuk en best wel spannend, maar ook erg leuk. We hebben wel een heel veilig gevoel bij Aaron en Theresa gehad. Toen we er net waren hebben we eerst de matrassen klaargelegd. Toen we de huiskamer kwamen leek het wel of iedereen het in dit stukje dorp wist. Want ineens zaten we er met 25 kinderen en nog veel volwassenen. Toen Theresa klaar was met koken ging iedereen weer weg. We hebben de aller lekkerste rijst gegeten, bruine bonen en pompoenbladen. Toen we ons vol hadden gegeten, was het tijd voor ons om samen met Theresa pannenkoeken te bakken. We hebben een koekenpan en meel meegebracht om pannenkoeken te bakken.
Na het eten van de rijst en de tafel afgeruimd was, was de kamer weer gevuld met mensen die naar ons wilden kijken. Aangezien we pannenkoeken gebakken hadden, hebben we ze gedeeld met al deze mensen. Dus iedereen een heel klein stukje pannenkoek met suiker, wij maar ook de Malawiërs vonden het heerlijk! Om kwart over 9 zijn we op bed gegaan, Riemke, Fardau en ik sliepen in een éénpersoonsbed, wel erg warm in de koude nachten hier maar ook zeker erg krap. Halverwege de nacht ben ik maar omgedraaid in bed, toen heb ik nog een tijdje kunnen slapen totdat er een haan begon te kraaien... .
XoXo
vrijdag 6 september 2013
Dag 11, fases
Dinsdag 16 juli 2013
Gisteren is ons gemeld dat we vanaf vandaag een half uur langer in bed mochten blijven liggen. Dit is geweldig nieuws! Alleen jammer dat het vandaag direct al gefaald is. Want de rijstepap werd te vroeg gebracht door de keuken, dus moesten we alsnog snel snel, want koude rijstepap is een stuk minder lekker. Dus Bernies en ik moesten héél snel door onze fases heen! (fase 1: wakker worden. Fase 2: zitten in bed. Fase 3: staan. Fase 4: naar buiten) Normaal gesproken duurt dit dus een eeuwigheid! =)
Na het ontbijt hebben we een gezamenlijke GMG ochtend gehad. We gingen een discussie voeren over een bepaald christelijk onderwerp. Erg geslaagd geloof ik, want iedereen deed mee.
Ik zou vanochtend bij de put aan de slag, hier was de keer nog niet veel te doen. Dus ik heb stiekem lekker in het zonnetje gelegen, dit was echt wel eens lekker. Bruin word ik hier nog niet echt, maar ik kan het ook moeilijk beoordelen. Ik heb de afgelopen 2 weken nog niet in een fatsoenlijke spiegel kunnen kijken die groter is dan 4 cm bij 4 cm.
Vanmiddag heb ik eigenlijk de hele middag in de put gezeten, ik heb daar gemetseld. Het was een hele grote uitdaging om weer uit de put te komen! Eerst krijg je van Grivons nog een compliment van: "you work like a man" (dat is hier in Malawi een groot compliment voor een vrouw, aangezien zij vaak niet deze mannelijke klussen doen.) toen ik er uit klom kreeg ik te horen: "You get out like a woman". Ze lagen echt allemaal in een deuk, want ik had serieus echt wel een ladder nodig. Anders was het echt onmogelijk, uiteraard niet voor de Malawiërs waar ik samen mee in de put zat. Die sprongen er gewoon uit.
Toen ik uit de put kwam, ben ik gaan zitten. Ik had mijn pauze overgeslagen aangezien ik het niet direct zag zitten om uit die put te komen. Dus toen mijn eigen pauze maar gehouden. Direct kwamen er allemaal kinderen bij mij zitten, ze maakten ruzie met elkaar wie er bij mij op schoot mocht zitten. Ze duwden elkaar van mijn schoot af en kropen zelf dan snel op mijn schoot. Best apart, want kinderen eisen hier niet veel en ze kunnen erg rustig bij je zitten. Hun speelgoed is een manderijn of van mais gemaakt een speelgoedauto.
Hier kunnen we veel van leren: tevreden zijn met wat we hebben en niet al te veel eisend zijn.
Vanavond niet zoveel gedaan, er hangt een gestreste sfeer in de groep. Dat komt door het knuffelspel, want deze is nog volop gaande.
Vandaag zou Buik een computer met internet opzoeken, maar het internet deed het niet. Wel jammer want ik wil hééél graag een lief en leuk berichtje van thuis ontvangen!! Het is afwachten, we zijn in Afrika, internet is daar niet een gewoonte.
XX
Ps, vandaag was niet zo'n lange omschreven dag en ik heb vandaag ook geen foto's gemaakt. Morgen wordt het een hele indrukwekkende dag! Met veel foto's! (dit is het voordeel dat ik nu al weet wat er gaat gebeuren, in Malawi wist ik dit nog niet hoor) =)
Gisteren is ons gemeld dat we vanaf vandaag een half uur langer in bed mochten blijven liggen. Dit is geweldig nieuws! Alleen jammer dat het vandaag direct al gefaald is. Want de rijstepap werd te vroeg gebracht door de keuken, dus moesten we alsnog snel snel, want koude rijstepap is een stuk minder lekker. Dus Bernies en ik moesten héél snel door onze fases heen! (fase 1: wakker worden. Fase 2: zitten in bed. Fase 3: staan. Fase 4: naar buiten) Normaal gesproken duurt dit dus een eeuwigheid! =)
Na het ontbijt hebben we een gezamenlijke GMG ochtend gehad. We gingen een discussie voeren over een bepaald christelijk onderwerp. Erg geslaagd geloof ik, want iedereen deed mee.
Ik zou vanochtend bij de put aan de slag, hier was de keer nog niet veel te doen. Dus ik heb stiekem lekker in het zonnetje gelegen, dit was echt wel eens lekker. Bruin word ik hier nog niet echt, maar ik kan het ook moeilijk beoordelen. Ik heb de afgelopen 2 weken nog niet in een fatsoenlijke spiegel kunnen kijken die groter is dan 4 cm bij 4 cm.
Vanmiddag heb ik eigenlijk de hele middag in de put gezeten, ik heb daar gemetseld. Het was een hele grote uitdaging om weer uit de put te komen! Eerst krijg je van Grivons nog een compliment van: "you work like a man" (dat is hier in Malawi een groot compliment voor een vrouw, aangezien zij vaak niet deze mannelijke klussen doen.) toen ik er uit klom kreeg ik te horen: "You get out like a woman". Ze lagen echt allemaal in een deuk, want ik had serieus echt wel een ladder nodig. Anders was het echt onmogelijk, uiteraard niet voor de Malawiërs waar ik samen mee in de put zat. Die sprongen er gewoon uit.
Toen ik uit de put kwam, ben ik gaan zitten. Ik had mijn pauze overgeslagen aangezien ik het niet direct zag zitten om uit die put te komen. Dus toen mijn eigen pauze maar gehouden. Direct kwamen er allemaal kinderen bij mij zitten, ze maakten ruzie met elkaar wie er bij mij op schoot mocht zitten. Ze duwden elkaar van mijn schoot af en kropen zelf dan snel op mijn schoot. Best apart, want kinderen eisen hier niet veel en ze kunnen erg rustig bij je zitten. Hun speelgoed is een manderijn of van mais gemaakt een speelgoedauto.
Hier kunnen we veel van leren: tevreden zijn met wat we hebben en niet al te veel eisend zijn.
Vanavond niet zoveel gedaan, er hangt een gestreste sfeer in de groep. Dat komt door het knuffelspel, want deze is nog volop gaande.
Vandaag zou Buik een computer met internet opzoeken, maar het internet deed het niet. Wel jammer want ik wil hééél graag een lief en leuk berichtje van thuis ontvangen!! Het is afwachten, we zijn in Afrika, internet is daar niet een gewoonte.
XX
Ps, vandaag was niet zo'n lange omschreven dag en ik heb vandaag ook geen foto's gemaakt. Morgen wordt het een hele indrukwekkende dag! Met veel foto's! (dit is het voordeel dat ik nu al weet wat er gaat gebeuren, in Malawi wist ik dit nog niet hoor) =)
donderdag 5 september 2013
Filmpje Sinod Jewo
Lieve allemaal,
Ik heb het nu al meerdere keren gehad over het welkomslied en het lied wat de vrouwen in Malawi zingen. Daniel heeft een filmpje gemaakt en op YouTube gezet. Deze wil ik graag met iedereen delen, ik speel er ook nog rol in = ) Geniet ervan! Want het is prachtig!
De link: http://youtu.be/BzSJl7Zx8kE
Tot snel!
Liefs, Janny
Ik heb het nu al meerdere keren gehad over het welkomslied en het lied wat de vrouwen in Malawi zingen. Daniel heeft een filmpje gemaakt en op YouTube gezet. Deze wil ik graag met iedereen delen, ik speel er ook nog rol in = ) Geniet ervan! Want het is prachtig!
De link: http://youtu.be/BzSJl7Zx8kE
Tot snel!
Liefs, Janny
Dag 10, Dood geknuffeld
15 juli 2013
Gisteravond hebben we op de meiden slaapzaal een pyjama party gehouden. We hebben gezellig gekletst over mannen, daten enz enz. Ik zou vroeg op bed, maar dit was toch wel een stuk leuker en heel gezellig. De eerste stelletjes zijn al gevormd in de groep! =)
Vandaag hebben we weer corvee, dus weer kwart voor 6 gewekt om water te halen. Gesina en ik hebben de zon zien opkomen, zo puur en zo prachtig.
Wat mij opviel was dat de zon erg snel opkwam, maar mooi achter de bergen vandaan.
Zonet tijdens het ontbijt hebben we uitgerekend dat we aan het einde van dit project 48x rijst hebben gegeten in 18 dagen. Ik begin nu al rijst moe te worden en we moeten zelfs nog even!
Na het ontbijt hebben we afgewassen. Het is wel een heel klusje voor zoveel mensen de afwas te doen, een vaatwasser kennen ze hier niet. Het leuke van de afwas is dat het nog een keer mag na de lunch en na het diner.
Na de afwas van de lunch hebben we wat gezeten en gekletst, er is vandaag niet zoveel te doen op de bouw, dit komt omdat de ringbalk gestort gaat worden vandaag. We hebben zware emmers met cement (matopi) gemengd met stenen door gegeven. Onze GMG groep hoefde maar tot half 3 te werken, toen moeten we 'douchen'. Lekker schoon op huisbezoek.
Wat we toen nog niet wisten was dat we 1 uur heen moesten lopen, heuveltje op en heuveltje af. Maar door een prachtig gebied, op sommige gebieden is het niet dor en kunnen er hele mooie groene gebieden ontstaan. Mensen waren onderweg op het land aan het werk en toen we uiteindelijk aankwamen bij het dorpje van deze mensen begonnen ze uitbundig te zingen en te dansen. "Sintanijee, Sinatijewo....!!"
Het was een boerenfamilie dus er liepen geiten, koeien, kippen, honden en puppy's en heel veel kinderen. Toen we naar binnen gingen waren er te weinig stoelen voor onze groep, dus de stoelen kwamen uit de andere huisjes vandaan. Zij gingen uiteraard weer op de grond zitten en wij zaten allemaal op een stoel. De 2 mannen en heel veel vrouwen en kinderen zaten allemaal tegenover ons. Er kwam heel moeizaam een gesprek op gang, dit kwam denk ik door de taal en vertaling. Er werden hele leuke vragen aan ons gesteld: Op welke leeftijd trouwen jullie? Hoeveel kinderen krijgen jullie? enz. Wij zaten er met 6 personen en ze vonden het vreemd dat niemand van ons getrouwd was of kinderen had. Want wij hadden immers wel de juiste leeftijd ervoor!
Op onze beurt mochten wij ook vragen aan hun stellen, hoeveel vrouwen mag een man hier in Malawi hebben? Het antwoord was 12 vrouwen, de man van dit huis had ook meerdere vrouwen. Dit komt doordat bijvoorbeeld een vrouw een man geen jongetje kan schenken of een handicap heeft. Iedere week slaapt deze man bij zijn andere vrouw in een ander huis. De vrouwen accepteren het en weten dat hij ook een andere vrouw heeft, wat wij er van begrepen is zelfs dat ze toestemming moet geven. Zo'n man heeft dus meerdere huizen en heeft meerdere gezinnen te onderhouden. Ik denk met het voedseltekort probleem dat het totaal niet een handige situatie is. Maar goed het hoort bij hun cultuur.
Toen we weg gingen gaven we onze cadeau's, zoals een theedoek, versieringen, Hollandse klompjes. Zij hebben helemaal niets in hun bezit, maar ze gaven ons bonen, pinda's, suikerriet, bananen, groente en een kip. Dus met al deze spullen zijn we weer een uur terug gelopen. Aangezien het al rond 6 uur was, werd het al donker en moesten we in de schemering terug lopen en zelfs nog in het donker.
Vanavond hebben we het knuffelspel uitgelegd gekregen. We hebben allemaal een briefje met een naam erop gekregen. Deze persoon moet ik in het geheim knuffelen. Wanneer we betrapt worden zijn we af, ook wanneer ik geknuffeld word. Dus ik moet Bernies zien te knuffelen zonder dat iemand het ziet. =)
10 minuten later........ Waaaah!! Wat een stom spel! Ik loop samen met Simone en Mirjam weg uit het lokaal, want het is niet slim om in dit spel alleen naar buiten te lopen of samen met 1 iemand. Vandaar dat wij met z'n 3en naar buiten gingen, Mirjam liep voorop en zo knuffelt Simone mij! Dus binnen 10 minuten is het einde spel voor Janny. Het grappige is dat ik terug ging naar het lokaal om te vertellen dat ik dood geknuffeld ben, zo fluisteren Mirjam in mijn oor: "Ren snel weg, dan knuffel ik Simone". Dus zo ren ik weg en Simone wordt ook dood geknuffeld. Dus binnen 12 minuten tijd 2 personen uit het spel. Vreselijk spel!
Maar ik hoef gelukkig nu niet meer te stressen!
De complimentenboekjes liggen klaar om in geschreven te worden, ik ben benieuwd wat er over mij allemaal komt in te staan. Ik heb vanavond de boekjes van Wiliane, Immie & Esther B geschreven. Erg leuk om te doen.
XX Janny
Gisteravond hebben we op de meiden slaapzaal een pyjama party gehouden. We hebben gezellig gekletst over mannen, daten enz enz. Ik zou vroeg op bed, maar dit was toch wel een stuk leuker en heel gezellig. De eerste stelletjes zijn al gevormd in de groep! =)
Vandaag hebben we weer corvee, dus weer kwart voor 6 gewekt om water te halen. Gesina en ik hebben de zon zien opkomen, zo puur en zo prachtig.
Wat mij opviel was dat de zon erg snel opkwam, maar mooi achter de bergen vandaan.
Zonet tijdens het ontbijt hebben we uitgerekend dat we aan het einde van dit project 48x rijst hebben gegeten in 18 dagen. Ik begin nu al rijst moe te worden en we moeten zelfs nog even!
Na het ontbijt hebben we afgewassen. Het is wel een heel klusje voor zoveel mensen de afwas te doen, een vaatwasser kennen ze hier niet. Het leuke van de afwas is dat het nog een keer mag na de lunch en na het diner.
Na de afwas van de lunch hebben we wat gezeten en gekletst, er is vandaag niet zoveel te doen op de bouw, dit komt omdat de ringbalk gestort gaat worden vandaag. We hebben zware emmers met cement (matopi) gemengd met stenen door gegeven. Onze GMG groep hoefde maar tot half 3 te werken, toen moeten we 'douchen'. Lekker schoon op huisbezoek.
Wat we toen nog niet wisten was dat we 1 uur heen moesten lopen, heuveltje op en heuveltje af. Maar door een prachtig gebied, op sommige gebieden is het niet dor en kunnen er hele mooie groene gebieden ontstaan. Mensen waren onderweg op het land aan het werk en toen we uiteindelijk aankwamen bij het dorpje van deze mensen begonnen ze uitbundig te zingen en te dansen. "Sintanijee, Sinatijewo....!!"
Het was een boerenfamilie dus er liepen geiten, koeien, kippen, honden en puppy's en heel veel kinderen. Toen we naar binnen gingen waren er te weinig stoelen voor onze groep, dus de stoelen kwamen uit de andere huisjes vandaan. Zij gingen uiteraard weer op de grond zitten en wij zaten allemaal op een stoel. De 2 mannen en heel veel vrouwen en kinderen zaten allemaal tegenover ons. Er kwam heel moeizaam een gesprek op gang, dit kwam denk ik door de taal en vertaling. Er werden hele leuke vragen aan ons gesteld: Op welke leeftijd trouwen jullie? Hoeveel kinderen krijgen jullie? enz. Wij zaten er met 6 personen en ze vonden het vreemd dat niemand van ons getrouwd was of kinderen had. Want wij hadden immers wel de juiste leeftijd ervoor!
Op onze beurt mochten wij ook vragen aan hun stellen, hoeveel vrouwen mag een man hier in Malawi hebben? Het antwoord was 12 vrouwen, de man van dit huis had ook meerdere vrouwen. Dit komt doordat bijvoorbeeld een vrouw een man geen jongetje kan schenken of een handicap heeft. Iedere week slaapt deze man bij zijn andere vrouw in een ander huis. De vrouwen accepteren het en weten dat hij ook een andere vrouw heeft, wat wij er van begrepen is zelfs dat ze toestemming moet geven. Zo'n man heeft dus meerdere huizen en heeft meerdere gezinnen te onderhouden. Ik denk met het voedseltekort probleem dat het totaal niet een handige situatie is. Maar goed het hoort bij hun cultuur.
Toen we weg gingen gaven we onze cadeau's, zoals een theedoek, versieringen, Hollandse klompjes. Zij hebben helemaal niets in hun bezit, maar ze gaven ons bonen, pinda's, suikerriet, bananen, groente en een kip. Dus met al deze spullen zijn we weer een uur terug gelopen. Aangezien het al rond 6 uur was, werd het al donker en moesten we in de schemering terug lopen en zelfs nog in het donker.
Vanavond hebben we het knuffelspel uitgelegd gekregen. We hebben allemaal een briefje met een naam erop gekregen. Deze persoon moet ik in het geheim knuffelen. Wanneer we betrapt worden zijn we af, ook wanneer ik geknuffeld word. Dus ik moet Bernies zien te knuffelen zonder dat iemand het ziet. =)
10 minuten later........ Waaaah!! Wat een stom spel! Ik loop samen met Simone en Mirjam weg uit het lokaal, want het is niet slim om in dit spel alleen naar buiten te lopen of samen met 1 iemand. Vandaar dat wij met z'n 3en naar buiten gingen, Mirjam liep voorop en zo knuffelt Simone mij! Dus binnen 10 minuten is het einde spel voor Janny. Het grappige is dat ik terug ging naar het lokaal om te vertellen dat ik dood geknuffeld ben, zo fluisteren Mirjam in mijn oor: "Ren snel weg, dan knuffel ik Simone". Dus zo ren ik weg en Simone wordt ook dood geknuffeld. Dus binnen 12 minuten tijd 2 personen uit het spel. Vreselijk spel!
Maar ik hoef gelukkig nu niet meer te stressen!
De complimentenboekjes liggen klaar om in geschreven te worden, ik ben benieuwd wat er over mij allemaal komt in te staan. Ik heb vanavond de boekjes van Wiliane, Immie & Esther B geschreven. Erg leuk om te doen.
XX Janny
Dag 9, zingen en dansen
Zondag 14 juli 2013
Gisteravond lagen veel mensen al om half 8 in bed, ik hoorde hier ook bij. We sliepen allemaal al best snel, maar om 10 uur schrok iedereen wakker van een 'aardbeving'. Het was gelukkig geen echte aardbeving, maar zo voelde het wel!De grond trilde helemaal en er was een heel raar geluid. Het bleek achteraf de stroomgenerator te zijn die naast onze slaapkamer stond. Daarom verklaarden alle mannen ons deze ochtend ook voor gek. Wij vonden het allemaal best spannend.
Vanochtend hebben we lang moeten wachten op de kerkdienst. Heerlijk in het zonnetje, dat wel. Maar hier spreek je 10 uur af, maar dan start je om 11 uur. We hebben als groep de kerkdienst voorbereid, Lars las uit de bijbel voor, veel mensen zaten in het 'kinderkoor' en ik en nog wat anderen waren toeschouwers.
Heerlijk daar zitten met een donker kindje op je schoot, luisteren naar de mooie Afrikaanse liederen die gezongen werden door de 3 andere koren die aanwezig waren.
Het middageten werd al vroeg gebracht. Dus moesten we direct aan tafel en konden we niet meer met de mensen uit Kaviwale kletsen.
Na de lunch hebben we ons omgekleed en het dorp in gegaan. Zondags hebben we als vrouwen allemaal een lange rok of jurk aan. Gelukkig alleen tijdens de kerkdienst, want ik ga nog eens struikelen over die lange rok. We zijn dus het dorp in gegaan, deze keer via een andere route. Het dorp is ingedeeld per families, dus het stukje dorp waar we in kwamen was Kaviwale maar hier woonde maar 1 familie. Het is een soort mini-dorpje, maar onderdeel van een groter geheel wat Kaviwale heet.
Immie heeft een polaroid camera bij zich dus na wat foto's gemaakt te hebben zijn we weer richting 'thuis' gegaan. Toen we aankwamen in het schooldistrict, was iedereen aan het zingen en dansen. Het koor van vanochtend was ook nog aanwezig en zij gingen ons Afrikaanse liedjes leren.
Ik heb samen met Esther nog mee gedanst met de vrouwen van het dorp, we hebben leren spelen op de djembe's. Terwijl we wel sterk het gevoel kregen dat het niet normaal was dat vrouwen dit deden, maar het was leuk. We hebben veel gelachen. Tijdens het dansen kreeg we doeken om van de vrouwen, toen konden we helemaal los gaan met dansen. Ik denk dat dit een soort teken van respect is.
Eshter kreeg even later een kindje op haar rug, hier had ze naar gevraagd. Dit lijkt mij ook wel vet leuk, wie weet gebeurd dit nog.
Samen met Hans en Frank heb ik de zonsondergang bekeken, wat is deze toch mooi. De zon verdwijnt achter de bergen en geeft een prachtige oranje gloed.
Vanavond aten we uiteraard weer rijst en deze keer als voorgerecht soep, aardappelen en geit. Ik kon het vandaag niet wegkrijgen, zowel de rijst als de geit met haren. Ik heb het niet opgegeten, ik heb de rijst wat verdeeld over mijn bord en de geit uitgedeeld aan iemand die nog wel trek had.
De vrouwen van de keuken kwamen binnen met een verrassing voor Wilco zijn 18e verjaardag, Grivons had de afgelopen dagen een oven gemaakt en daarin hebben zij voor ons een cake gebakken. We hebben allemaal een stukje cake gehad, een echte verrassing!
Gisteravond lagen veel mensen al om half 8 in bed, ik hoorde hier ook bij. We sliepen allemaal al best snel, maar om 10 uur schrok iedereen wakker van een 'aardbeving'. Het was gelukkig geen echte aardbeving, maar zo voelde het wel!De grond trilde helemaal en er was een heel raar geluid. Het bleek achteraf de stroomgenerator te zijn die naast onze slaapkamer stond. Daarom verklaarden alle mannen ons deze ochtend ook voor gek. Wij vonden het allemaal best spannend.
Vanochtend hebben we lang moeten wachten op de kerkdienst. Heerlijk in het zonnetje, dat wel. Maar hier spreek je 10 uur af, maar dan start je om 11 uur. We hebben als groep de kerkdienst voorbereid, Lars las uit de bijbel voor, veel mensen zaten in het 'kinderkoor' en ik en nog wat anderen waren toeschouwers.
Heerlijk daar zitten met een donker kindje op je schoot, luisteren naar de mooie Afrikaanse liederen die gezongen werden door de 3 andere koren die aanwezig waren.
Het middageten werd al vroeg gebracht. Dus moesten we direct aan tafel en konden we niet meer met de mensen uit Kaviwale kletsen.
Na de lunch hebben we ons omgekleed en het dorp in gegaan. Zondags hebben we als vrouwen allemaal een lange rok of jurk aan. Gelukkig alleen tijdens de kerkdienst, want ik ga nog eens struikelen over die lange rok. We zijn dus het dorp in gegaan, deze keer via een andere route. Het dorp is ingedeeld per families, dus het stukje dorp waar we in kwamen was Kaviwale maar hier woonde maar 1 familie. Het is een soort mini-dorpje, maar onderdeel van een groter geheel wat Kaviwale heet.
Het dorpje waar we kwamen woonde Bressings zijn familie. We werden bij de opa en oma van Bressing uitgenodigd om binnen te zitten. Dit gezin had 4 houten stoelen en ze gingen zelf weer op de grond zitten. In dit huisje hingen nog was posters aan de muur en in de hoek zat een kip te broeden op haar eieren. De familie moest nog eten, dus zij gingen nsima eten. Helaas mochten we dit niet proeven, onze magen kunnen niet tegen dit eten. Maar het was erg bijzonder om mee te maken hoe zij aten, want nsima is een bijzonder gerecht om te eten.
Immie heeft een polaroid camera bij zich dus na wat foto's gemaakt te hebben zijn we weer richting 'thuis' gegaan. Toen we aankwamen in het schooldistrict, was iedereen aan het zingen en dansen. Het koor van vanochtend was ook nog aanwezig en zij gingen ons Afrikaanse liedjes leren.
Ik heb samen met Esther nog mee gedanst met de vrouwen van het dorp, we hebben leren spelen op de djembe's. Terwijl we wel sterk het gevoel kregen dat het niet normaal was dat vrouwen dit deden, maar het was leuk. We hebben veel gelachen. Tijdens het dansen kreeg we doeken om van de vrouwen, toen konden we helemaal los gaan met dansen. Ik denk dat dit een soort teken van respect is.
Eshter kreeg even later een kindje op haar rug, hier had ze naar gevraagd. Dit lijkt mij ook wel vet leuk, wie weet gebeurd dit nog.
Samen met Hans en Frank heb ik de zonsondergang bekeken, wat is deze toch mooi. De zon verdwijnt achter de bergen en geeft een prachtige oranje gloed.
Vanavond aten we uiteraard weer rijst en deze keer als voorgerecht soep, aardappelen en geit. Ik kon het vandaag niet wegkrijgen, zowel de rijst als de geit met haren. Ik heb het niet opgegeten, ik heb de rijst wat verdeeld over mijn bord en de geit uitgedeeld aan iemand die nog wel trek had.
De vrouwen van de keuken kwamen binnen met een verrassing voor Wilco zijn 18e verjaardag, Grivons had de afgelopen dagen een oven gemaakt en daarin hebben zij voor ons een cake gebakken. We hebben allemaal een stukje cake gehad, een echte verrassing!
maandag 19 augustus 2013
Dag 8, de eerste week zit er op!
Zaterdag 13 juli 2013
Zaterdag, normaal gesproken een vrije dag. Maar vandaag mochten we kiezen: wel of niet werken. Ik heb ervoor gekozen om wel te gaan bouwen, gistermiddag ben ik zo leuk aan het metselen geweest dat ik eigenlijk wel verder wou gaan met 'mijn' muurtje. Dus eerst allemaal stenen in mijn eentje heen en weer gesjouwd, want er waren niet veel mensen vandaag op de bouw. Daarna kon ik van start gaan met metselen, er was wel een local bij me te metselen. Maar ik heb ook een heel groot stuk zelfstandig gemetseld, dat voelt wel cool.
Officieel moesten we werken tot 11 uur en we hadden een pauze om 10 uur a kwart over tien. Deze heb ik overgeslagen en ik ben kwart voor elf opgehouden. Ik heb toen gezellig zitten kletsen met Immie over ditjes en datjes, ik zat toen nog in mijn bouwkleding. Maar het leek ons wel leuk om naar het dorp te gaan, dus ik heb mij omgekleed en toen zijn we het dorp in gegaan.
We liepen het dorp binnen en iedereen geeft ons een hand en begint te lachen en/of te zingen. De huisjes zijn zo klein en eigenlijk misschien wel niet veilig om met zoveel mensen in te wonen. Vaak bestaan gezinnen uit 5 of meer kinderen, de mannen mogen zelfs 2 vrouwen hebben. Maar dan hebben ze ook 2 huizen, christenen hebben geen 2 vrouwen.
Immie en ik kwamen Fardau en Riemke tegen op de heenreis naar het dorp. Dus uiteindelijk zijn we met z'n vieren door gegaan en het was erg leuk! We werden bij iemand thuis uitgenodigd om binnen te kijken. De vrouw had net alles opgeruimd, dus daarom kon het. Deze mensen wonen in een stenen huis, dus ze hebben aanzien in het dorp. Aangezien veel mensen dit niet kunnen betalen.
Uiteindelijk toen we in de woonkamer zaten hadden ze alleen maar 4 stoelen en 1 houten kastje. Wij moesten op de stoelen gaan zitten en zijn gingen op de grond zitten. Raar hea, wij nodigen nooit vreemden uit in ons huis en we hebben zoveel spullen dat ik me er nu echt voor schaam dat ik ze heb. Zij hebben echt daadwerkelijk niets. Veel mensen dragen geen schoenen of kleren met heel veel gaten erin! Daar kunnen wij ons allemaal niets bij voorstellen.
Vanochtend voelde ik mij super gemeen! Grivons vroeg aan mij hoe wij onze koeien slachten en onze groenten verbouwen. Ik heb hem toen uitgelegd dat we boerderijen hebben en dat de boer niet zelf de dieren slacht, hij brengt de dieren naar een slachthuis. Deze verpakken het vlees en brengt het vlees naar de supermarkt, waar ik uiteindelijk mijn vlees koop. Er komt nog wel een datum op de verpakking en na verloop van deze datum wordt het vlees weggegooid. Tsja, ik had hier nog nooit eerder bewust over nagedacht. Grivons zijn mond viel open van verbazing, hij vond het heel erg vreemd en bizar. Überhaupt kon hij zich niet indenken dat wij ons eigen vee niet verzorgden, laat staan dan we het niet zelfs slachten. Ik schaamde mij diep!
Vanmiddag toen sprak ik met de leraar van de school, hij vroeg mij dezelfde vraag. Dus ik kon mijn verhaal nog eens vertellen. Ook zijn mond viel wagenwijd open. En hij vond het zo vreemd dat wij geen tekort aan eten hebben, we hebben voldoende vlees en eten om het weg te gooien. Het is toch zonde!
Wij Nederlanders hebben een prestatiecultuur, we willen altijd meer, we nemen geen genoegen met weinig of minder. Deze mensen hier delen 1 koekje met 5-10 mensen, ook al krijgt iedereen maar een ieniemienie klein stukje: ze zijn blij dat ze überhaupt wat krijgen! Wij beginnen er niet eens aan met 1 koekje te delen, want dan krijgen we zelf te weinig. Tjsa, dat kan 'natuurlijk' niet.
Vandaag zijn we hier precies 1 week! We hebben dit gevierd met cola en chips met alle bouwvakkers en vrouwen die hier waren. Zo leuk en gezellig! Zij drinken cola, fanta enz. nooit, alleen met kerst!!!
Toen we hier kwamen zongen ze een lied, inmiddels kunnen we het lieden dromen en uit ons hoofd:
"Sinatijéé, Sinatijewoh, Sinatijewoh datidatitooo
Sinatijéé, Sinatijewoh, Sinatijejejewooh, Sinatijéé"
Ze bedanken hiermee God dat we gekomen zijn. En dat we hier een school bouwen voor hún toekomst. Sinatijéé, Sinatijewoh!!!
Deze middag hebben we de beroepen van een Malawiër uitgeoefend, een groep ging oogsten, koken, fietsen maken en mijn groep ging hout bewerken. Wij bleven 'thuis' en op een gegeven moment kwamen er verschillende mannen aanlopen met brokken hout in hun handen. Uiteindelijk hebben we een pollepel en een soort van knuppel gemaakt van dat brok hout.
Best maf, het was erg leuk om een stukje te hakken. En ook nog best eens moeilijk, Bressing keek ons ook flink op de vingers. En hij wist uiteraard hoe het wel moest.
Bressings is een bijzonder persoon, eerst konden we niet echt veel hoogte van hem krijgen (hij is ook maar een klein mannetje ;) ). De ene keer is hij 25, dan weer 17 en dan weer 20. Heeft hij wel een vrouw en een kind en de andere keer weer niet. Uiteindelijk zijn we er achtergekomen hij is 20 jaar en heeft een vrouw en een kindje van 2 jaar. Zijn vader is de medicijnman en ze hebben het financieel goed in verhouding met andere mensen uit het dorp.
Vanavond uiteraard weer rijst gegeten en nog iets wat de kookgroep gekookt heeft. Vanavond maar eens vroeg op bed, het is al super donker (half 8) maar met een super mooie sterrenhemel. Hier zijn heel veel sterren, misschien vallen ze wel meer op omdat hier geen straatlantaarns zijn. De maan werkt hier anders, hij start hoog en hij gaat op een gegeven moment onder. Op dit moment is er een klein stukje maan, thuis in Nederland staat hij zoals wij dat allemaal kennen (Denk aan het muisje die op de maan zit te vissen). Hier staat de maan anders namelijk als een lach. De maan is nu niet vol, maar je zit wel de hele maan, alleen is de lach duidelijk zichtbaar en het andere stuk niet.
Ik heb iedere avond de maan opgezocht en even aan thuis gedacht. Ik mis thuis wel, maar ik het super naar mijn zin en door dit soort moment op te zoeken voelt het goed. Ik wil nog lang niet naar huis, ik vermaak mij hier prima!!
Ik wil vaker mee op project! Ik ben naar Malawi gegaan om te ontvangen én ik heb ontvangen!! Ik voel mij een rijk mens, niet door het mooie huis waar ik in woon of de andere materialen die ik bezit. Ik ben hier omringd met zoveel lieve mensen die ik ontzettend ga missen. Ik heb hier zoveel geleerd, meer dan dat ik ooit van te voren had kunnen bedenken.
Ik leer delen, ik leer mensen te waarderen, te onthaasten, ik leer om met andere ogen naaar mensen te kijken, ik leer écht contact te maken, ik leer te ontvangen, ik leer alles wat misschien God wel van mij verlangd. Door dit project leer ik God kennen. Iemand die ik nog niet zo goed kende en die zich steeds meer aan mij laat zien, Hij kent mij al en ik leer hem nu ook kennen door de ogen van de Malawiërs en door alle leuke, lieve en spontane gesprekken met anderen. Ik kan hier mijzelf zijn, ik ben aangewezen op de middelen die ik heb en dat is mijn innerlijk. De sinasappel wordt schil voor schil gepeld en ik laat steeds meer een stukje van mijzelf zien en blijkt dat ik snel een arm om iemand heen leg, een luisterend oor bied en dat ik oog heb voor anderen. Ik vind het fijn, het geeft mij juist rust en ik leer iedere keer weer meer. Dit heb ik gekregen en ik neem dit prachtige cadeau met beide handen aan!!
XoXo
Zaterdag, normaal gesproken een vrije dag. Maar vandaag mochten we kiezen: wel of niet werken. Ik heb ervoor gekozen om wel te gaan bouwen, gistermiddag ben ik zo leuk aan het metselen geweest dat ik eigenlijk wel verder wou gaan met 'mijn' muurtje. Dus eerst allemaal stenen in mijn eentje heen en weer gesjouwd, want er waren niet veel mensen vandaag op de bouw. Daarna kon ik van start gaan met metselen, er was wel een local bij me te metselen. Maar ik heb ook een heel groot stuk zelfstandig gemetseld, dat voelt wel cool.
Officieel moesten we werken tot 11 uur en we hadden een pauze om 10 uur a kwart over tien. Deze heb ik overgeslagen en ik ben kwart voor elf opgehouden. Ik heb toen gezellig zitten kletsen met Immie over ditjes en datjes, ik zat toen nog in mijn bouwkleding. Maar het leek ons wel leuk om naar het dorp te gaan, dus ik heb mij omgekleed en toen zijn we het dorp in gegaan.
We liepen het dorp binnen en iedereen geeft ons een hand en begint te lachen en/of te zingen. De huisjes zijn zo klein en eigenlijk misschien wel niet veilig om met zoveel mensen in te wonen. Vaak bestaan gezinnen uit 5 of meer kinderen, de mannen mogen zelfs 2 vrouwen hebben. Maar dan hebben ze ook 2 huizen, christenen hebben geen 2 vrouwen.
Immie en ik kwamen Fardau en Riemke tegen op de heenreis naar het dorp. Dus uiteindelijk zijn we met z'n vieren door gegaan en het was erg leuk! We werden bij iemand thuis uitgenodigd om binnen te kijken. De vrouw had net alles opgeruimd, dus daarom kon het. Deze mensen wonen in een stenen huis, dus ze hebben aanzien in het dorp. Aangezien veel mensen dit niet kunnen betalen.
Uiteindelijk toen we in de woonkamer zaten hadden ze alleen maar 4 stoelen en 1 houten kastje. Wij moesten op de stoelen gaan zitten en zijn gingen op de grond zitten. Raar hea, wij nodigen nooit vreemden uit in ons huis en we hebben zoveel spullen dat ik me er nu echt voor schaam dat ik ze heb. Zij hebben echt daadwerkelijk niets. Veel mensen dragen geen schoenen of kleren met heel veel gaten erin! Daar kunnen wij ons allemaal niets bij voorstellen.
Vanochtend voelde ik mij super gemeen! Grivons vroeg aan mij hoe wij onze koeien slachten en onze groenten verbouwen. Ik heb hem toen uitgelegd dat we boerderijen hebben en dat de boer niet zelf de dieren slacht, hij brengt de dieren naar een slachthuis. Deze verpakken het vlees en brengt het vlees naar de supermarkt, waar ik uiteindelijk mijn vlees koop. Er komt nog wel een datum op de verpakking en na verloop van deze datum wordt het vlees weggegooid. Tsja, ik had hier nog nooit eerder bewust over nagedacht. Grivons zijn mond viel open van verbazing, hij vond het heel erg vreemd en bizar. Überhaupt kon hij zich niet indenken dat wij ons eigen vee niet verzorgden, laat staan dan we het niet zelfs slachten. Ik schaamde mij diep!
Vanmiddag toen sprak ik met de leraar van de school, hij vroeg mij dezelfde vraag. Dus ik kon mijn verhaal nog eens vertellen. Ook zijn mond viel wagenwijd open. En hij vond het zo vreemd dat wij geen tekort aan eten hebben, we hebben voldoende vlees en eten om het weg te gooien. Het is toch zonde!
Wij Nederlanders hebben een prestatiecultuur, we willen altijd meer, we nemen geen genoegen met weinig of minder. Deze mensen hier delen 1 koekje met 5-10 mensen, ook al krijgt iedereen maar een ieniemienie klein stukje: ze zijn blij dat ze überhaupt wat krijgen! Wij beginnen er niet eens aan met 1 koekje te delen, want dan krijgen we zelf te weinig. Tjsa, dat kan 'natuurlijk' niet.
Vandaag zijn we hier precies 1 week! We hebben dit gevierd met cola en chips met alle bouwvakkers en vrouwen die hier waren. Zo leuk en gezellig! Zij drinken cola, fanta enz. nooit, alleen met kerst!!!
Toen we hier kwamen zongen ze een lied, inmiddels kunnen we het lieden dromen en uit ons hoofd:
"Sinatijéé, Sinatijewoh, Sinatijewoh datidatitooo
Sinatijéé, Sinatijewoh, Sinatijejejewooh, Sinatijéé"
Ze bedanken hiermee God dat we gekomen zijn. En dat we hier een school bouwen voor hún toekomst. Sinatijéé, Sinatijewoh!!!
Deze middag hebben we de beroepen van een Malawiër uitgeoefend, een groep ging oogsten, koken, fietsen maken en mijn groep ging hout bewerken. Wij bleven 'thuis' en op een gegeven moment kwamen er verschillende mannen aanlopen met brokken hout in hun handen. Uiteindelijk hebben we een pollepel en een soort van knuppel gemaakt van dat brok hout.
Best maf, het was erg leuk om een stukje te hakken. En ook nog best eens moeilijk, Bressing keek ons ook flink op de vingers. En hij wist uiteraard hoe het wel moest.
Bressings is een bijzonder persoon, eerst konden we niet echt veel hoogte van hem krijgen (hij is ook maar een klein mannetje ;) ). De ene keer is hij 25, dan weer 17 en dan weer 20. Heeft hij wel een vrouw en een kind en de andere keer weer niet. Uiteindelijk zijn we er achtergekomen hij is 20 jaar en heeft een vrouw en een kindje van 2 jaar. Zijn vader is de medicijnman en ze hebben het financieel goed in verhouding met andere mensen uit het dorp.
Vanavond uiteraard weer rijst gegeten en nog iets wat de kookgroep gekookt heeft. Vanavond maar eens vroeg op bed, het is al super donker (half 8) maar met een super mooie sterrenhemel. Hier zijn heel veel sterren, misschien vallen ze wel meer op omdat hier geen straatlantaarns zijn. De maan werkt hier anders, hij start hoog en hij gaat op een gegeven moment onder. Op dit moment is er een klein stukje maan, thuis in Nederland staat hij zoals wij dat allemaal kennen (Denk aan het muisje die op de maan zit te vissen). Hier staat de maan anders namelijk als een lach. De maan is nu niet vol, maar je zit wel de hele maan, alleen is de lach duidelijk zichtbaar en het andere stuk niet.
Ik heb iedere avond de maan opgezocht en even aan thuis gedacht. Ik mis thuis wel, maar ik het super naar mijn zin en door dit soort moment op te zoeken voelt het goed. Ik wil nog lang niet naar huis, ik vermaak mij hier prima!!
Ik wil vaker mee op project! Ik ben naar Malawi gegaan om te ontvangen én ik heb ontvangen!! Ik voel mij een rijk mens, niet door het mooie huis waar ik in woon of de andere materialen die ik bezit. Ik ben hier omringd met zoveel lieve mensen die ik ontzettend ga missen. Ik heb hier zoveel geleerd, meer dan dat ik ooit van te voren had kunnen bedenken.
Ik leer delen, ik leer mensen te waarderen, te onthaasten, ik leer om met andere ogen naaar mensen te kijken, ik leer écht contact te maken, ik leer te ontvangen, ik leer alles wat misschien God wel van mij verlangd. Door dit project leer ik God kennen. Iemand die ik nog niet zo goed kende en die zich steeds meer aan mij laat zien, Hij kent mij al en ik leer hem nu ook kennen door de ogen van de Malawiërs en door alle leuke, lieve en spontane gesprekken met anderen. Ik kan hier mijzelf zijn, ik ben aangewezen op de middelen die ik heb en dat is mijn innerlijk. De sinasappel wordt schil voor schil gepeld en ik laat steeds meer een stukje van mijzelf zien en blijkt dat ik snel een arm om iemand heen leg, een luisterend oor bied en dat ik oog heb voor anderen. Ik vind het fijn, het geeft mij juist rust en ik leer iedere keer weer meer. Dit heb ik gekregen en ik neem dit prachtige cadeau met beide handen aan!!
XoXo
Abonneren op:
Posts (Atom)