Maandag 17-06-2013
Nog 2 weken werken...
Nog 2,5 week voor de reis van mijn leven...
Nog 3 weken, dan heb ik mijn eerste indrukken van Malawi al gehad...
Nog 5,5 week dat ik als een ander mens weer thuis kom...
Nog 6 weken en dan ben ik wellicht weer gewend aan de westerse wereld...
Wat kan de tijd snel gaan! Voordat we het weten is het alweer voorbij! Dan heb ik mij een heel jaar voorbereid en dan is de reis van mijn leven alweer voorbij! Het voelt onwerkelijk dat ik nog maar 2 weken hoef te werken en dat ik dan nog maar 3 dagen heb ter voorbereiding.
Voorbereiding van het tas inpakken ben ik al mee bezig, al een tijdje. Maar het besef komt nu pas dat ik écht op reis ga! Op de inpaklijst (2,5 bladzijden) staan bijna alleen nog maar krulletjes.
Dus het echte aftellen kan nu gaan beginnen!
Gisteren ben ik samen met mijn moeder naar Joure geweest, naar de uitzenddienst van hun groep! Toch weer erg bijzonder om mee te maken! Echt leuk! En helemaal bijzonder was dat Mussa uit Malawi aanwezig was. Mussa is de rechterhand van Vincent, hij is de coördinator in Malawi. Dus erg bijzonder om alvast kennis te maken met iemand uit Malawi.
XoXo Janny
World Servants
maandag 17 juni 2013
donderdag 6 juni 2013
11stedentocht
2e Pinksterdag
Voor vele jaren heb ik 2e pinksterdag besteed aan het stempelen van de 11-stedentocht. Van half 8 tot 1 uur, in de ene hand de stempelaar en in de andere hand een houten bordje. Na zo'n ochtend heb je dan een blaar op je duim, maar die neem je voor lief, want je weet dat al dit fietsers het nog veel zwaarder hebben.
En dan hebben we 2013....
Het jaar van de de fiets 11-stedentocht zelf ervaren op de fiets! Samen met Froukje heb ik het voorrecht om de tocht te fietsen op 20 mei 2013.
De bedoeling was om vanaf 1 maart iedere zondag te gaan fietsen en dan flink wat kilometers te maken. Maar het weer in 2013 zit nog niet mee, gaan trainen met regen of sneeuw was niet echt wat wij in gedachten hadden! Daarnaast was dat ik een heel druk leven heb en op 1 of andere manier vielen veel activiteiten in het weekend/zondags.
De voorspellingen van het weer op 2e pinksterdag waren wisselend, de een gaf aan dat het weer droog bleef, de ander gaf aan: hier en daar een bui. Het blijven voorspellingen dus er zat maar 1 ding op! Het zelf ondervinden, wat voor weer 20 mei ons zou brengen.
07:08 uur was onze starttijd op de kaart. Dus we zaten al vroeg in de auto op naar Bolsward, het was toen nog flink mistig. Maar het klaarde zelfs al wat op, dus tot zover geen zorgen. Toen we een mooi plekje gevonden hadden voor de auto, moesten we wachten op de vrachtauto die onze fietsen naar Bolsward zou brengen. Even later zagen we deze al voorbij rijden en konden we onze fietsen ophalen. Omdat we veel te vroeg waren hebben we nog maar gerelaxt in de auto, muziekje erbij en de mogelijkheid om de telefoon nog even op te laden. Dat was wel nodig, want van heel veel mensen kreeg ik de horen dat ze wel een appje verwachten wanneer ik bijna in Dokkum zou zijn.
Dus om 07:08 mochten we van start achter de harmonie van Weijden aan. Daarna mochten we de fietspaden van Friesland betreden. Wat mij opviel is, dat er veel racefietsers deelnemen aan de 11-stedentocht. Voor ons (gewone fietsers) vond ik dit demotiverend, aangezien we alleen maar werden ingehaald in het begin. Tot aan Dokkum hebben wij een hele leuke fietstocht gehad, ik keek super veel uit naar om in Dokkum aan te komen, want daar stond iedereen ons op te wachten! Alle mensen die we kennen stonden ons aan te moedigen. Zo leuk en energievol! ECHT super fijn!
In Dokkum hebben we bij ons thuis macaroni gegeten, daarna zijn we fanatiek weer op de fiets gestapt naar Leeuwarden. Vlak na Burdaard hoorde ik ineens: "Jannyyyy!!". Het was mijn collega Yvonne, die samen met haar vriend en schoonmoeder en een andere vriend de elfstendetocht fietste! Het was super gezellig, want het stuk vanaf Burdaard tot aan Leeuwarden hebben we op gefietst!
Aangezien Froukje en ik een langere pauze in Dokkum gehad hebben, gingen we in Leeuwarden direct weer door. Yvonne haar doel was om mij in te halen en mijn doel was om voor haar te blijven. Dus een goede uitdaging van beide kanten is aanwezig!
Het stuk van Leeuwarden naar Bolsward was absoluut NIET leuk! Ik kan me herinneren dat iedereen continu sprak over het stuk om de dijk (aan het einde) dat de dijk echt vreselijk was. Nou Frouk en ik hebben dit anders ervaren! Mensen geloof ons maar, het stuk van Leeuwarden naar Bolsward is VRESELIJK! Waarom het vreselijk is, kan ik uitleggen: het is een heel erg lang kaal stuk, er staat niemand ter aanmoediging en we hebben er flinke tegenwind gehad. En dan denk je in Bolsward aangekomen te zijn, belt je vader: "waar zijn jullie?" "Vlak voor het industrie terrein van Bolsward, het bedrijf wat ik zie heet.... " "Jullie kunnen niet vlak voor Bolsward zijn, daar staan wij namelijk, dat bedrijf wat je op noemt is in ....., dan moet je nog 5 kilometer fietsen!". Ik geloof dat ik toen de telefoon gewoon weggedrukt heb, want op dat moment kon ik wel huilen!! Denk je bijna in Bolsward te zijn, mag je nog eens 5 kilometer en dan vervolgens nog 4 kilometer voor soep met ballen*. (* volgens de politieagenten)
Dus aangekomen in Bolsward krijgen we inderdaad wat (veels te zoute)soep ZONDER ballen! Maar het eerste rondje zit er tenminste op! We hebben het gehaald! Wat waren wij blij! Op naar Sneek!
Vlak voor Sneek begon het flink te regenen, voordat we bij de stempelpost van Sneek waren, waren we dweil door nat! Ik moet ook eerlijk toegeven dat vanaf dat moment ik weinig van de tocht weet. Welke plaatsjes we doorgegaan zijn, géén idee! Hoelaat we overal waren? Géén idee! Hoelang we er precies over deden, of hoeveel kilometers we nog moesten?! Géén idee! Ik was compleet in een roes, mijn knieën waren steenkoud(ik had een korte broek aan en het voelde alsof mijn knieën in de vriezer zaten) en mijn vingers waren ongeveer 5 keer groter en dikker dan normaal.
Waar ik mijn energie uit haalde was dat mijn ouders en Henri met ons mee reden en ons op bepaalde punten stonden aan te moedigen. In Sloten stond ik flink te bibberen, een vrouw van de EHBO/organisatie kwam dan ook bij me om wat warmhoudend spul op mijn benen te doen. Ik heb toen ook de sokken van mijn moeder aangekregen, het T-shirt van mijn vader en het jackje van deze mevrouw.
Daarna zijn we met vol goede moed weer op de fiets gestapt. Na een klein stukje fietsen waren we alweer dweil door nat. Maar we moesten en zouden de tocht uitfietsen. De laatste twaalf kilometer konden we eigenlijk niet meer praten en waren we starend aan het fietsen.
In bolsward mochten we nog eens over een grote heuvel fietsen en toen was eindelijk de finish in zicht!
Hand in hand zijn we over de finish gegaan! Wat was dit een geweldig gevoel, 240 kilometer in 14,5 uur! Lachen kon ik niet meer, de foto's spreken voor zich zelf! Wat had ik een pijn!
Gelukkig kon ik de volgende dag beter naar mijn medaile kijken en er oprecht van genieten. Maar de pijn was vreselijk, zitten voelde niet fijn, maar staan ook niet. Ik ben aan het werk geweest en ik heb me er door heen weten te bikkelen! Door de hulp van Laura heb ik de day after overleefd!
Woensdags kon ik gewoon weer alles, vreemd maar echt waar! Het was alsof ik die maandag niet eens gefietst had! Gelukkig heeft de sportschool dan toch enigzins geholpen!
Ps. foto's volgen nog!
XoXo Janny
Voor vele jaren heb ik 2e pinksterdag besteed aan het stempelen van de 11-stedentocht. Van half 8 tot 1 uur, in de ene hand de stempelaar en in de andere hand een houten bordje. Na zo'n ochtend heb je dan een blaar op je duim, maar die neem je voor lief, want je weet dat al dit fietsers het nog veel zwaarder hebben.
En dan hebben we 2013....
Het jaar van de de fiets 11-stedentocht zelf ervaren op de fiets! Samen met Froukje heb ik het voorrecht om de tocht te fietsen op 20 mei 2013.
De bedoeling was om vanaf 1 maart iedere zondag te gaan fietsen en dan flink wat kilometers te maken. Maar het weer in 2013 zit nog niet mee, gaan trainen met regen of sneeuw was niet echt wat wij in gedachten hadden! Daarnaast was dat ik een heel druk leven heb en op 1 of andere manier vielen veel activiteiten in het weekend/zondags.
De voorspellingen van het weer op 2e pinksterdag waren wisselend, de een gaf aan dat het weer droog bleef, de ander gaf aan: hier en daar een bui. Het blijven voorspellingen dus er zat maar 1 ding op! Het zelf ondervinden, wat voor weer 20 mei ons zou brengen.
07:08 uur was onze starttijd op de kaart. Dus we zaten al vroeg in de auto op naar Bolsward, het was toen nog flink mistig. Maar het klaarde zelfs al wat op, dus tot zover geen zorgen. Toen we een mooi plekje gevonden hadden voor de auto, moesten we wachten op de vrachtauto die onze fietsen naar Bolsward zou brengen. Even later zagen we deze al voorbij rijden en konden we onze fietsen ophalen. Omdat we veel te vroeg waren hebben we nog maar gerelaxt in de auto, muziekje erbij en de mogelijkheid om de telefoon nog even op te laden. Dat was wel nodig, want van heel veel mensen kreeg ik de horen dat ze wel een appje verwachten wanneer ik bijna in Dokkum zou zijn.
Dus om 07:08 mochten we van start achter de harmonie van Weijden aan. Daarna mochten we de fietspaden van Friesland betreden. Wat mij opviel is, dat er veel racefietsers deelnemen aan de 11-stedentocht. Voor ons (gewone fietsers) vond ik dit demotiverend, aangezien we alleen maar werden ingehaald in het begin. Tot aan Dokkum hebben wij een hele leuke fietstocht gehad, ik keek super veel uit naar om in Dokkum aan te komen, want daar stond iedereen ons op te wachten! Alle mensen die we kennen stonden ons aan te moedigen. Zo leuk en energievol! ECHT super fijn!
In Dokkum hebben we bij ons thuis macaroni gegeten, daarna zijn we fanatiek weer op de fiets gestapt naar Leeuwarden. Vlak na Burdaard hoorde ik ineens: "Jannyyyy!!". Het was mijn collega Yvonne, die samen met haar vriend en schoonmoeder en een andere vriend de elfstendetocht fietste! Het was super gezellig, want het stuk vanaf Burdaard tot aan Leeuwarden hebben we op gefietst!
Aangezien Froukje en ik een langere pauze in Dokkum gehad hebben, gingen we in Leeuwarden direct weer door. Yvonne haar doel was om mij in te halen en mijn doel was om voor haar te blijven. Dus een goede uitdaging van beide kanten is aanwezig!
Het stuk van Leeuwarden naar Bolsward was absoluut NIET leuk! Ik kan me herinneren dat iedereen continu sprak over het stuk om de dijk (aan het einde) dat de dijk echt vreselijk was. Nou Frouk en ik hebben dit anders ervaren! Mensen geloof ons maar, het stuk van Leeuwarden naar Bolsward is VRESELIJK! Waarom het vreselijk is, kan ik uitleggen: het is een heel erg lang kaal stuk, er staat niemand ter aanmoediging en we hebben er flinke tegenwind gehad. En dan denk je in Bolsward aangekomen te zijn, belt je vader: "waar zijn jullie?" "Vlak voor het industrie terrein van Bolsward, het bedrijf wat ik zie heet.... " "Jullie kunnen niet vlak voor Bolsward zijn, daar staan wij namelijk, dat bedrijf wat je op noemt is in ....., dan moet je nog 5 kilometer fietsen!". Ik geloof dat ik toen de telefoon gewoon weggedrukt heb, want op dat moment kon ik wel huilen!! Denk je bijna in Bolsward te zijn, mag je nog eens 5 kilometer en dan vervolgens nog 4 kilometer voor soep met ballen*. (* volgens de politieagenten)
Dus aangekomen in Bolsward krijgen we inderdaad wat (veels te zoute)soep ZONDER ballen! Maar het eerste rondje zit er tenminste op! We hebben het gehaald! Wat waren wij blij! Op naar Sneek!
Vlak voor Sneek begon het flink te regenen, voordat we bij de stempelpost van Sneek waren, waren we dweil door nat! Ik moet ook eerlijk toegeven dat vanaf dat moment ik weinig van de tocht weet. Welke plaatsjes we doorgegaan zijn, géén idee! Hoelaat we overal waren? Géén idee! Hoelang we er precies over deden, of hoeveel kilometers we nog moesten?! Géén idee! Ik was compleet in een roes, mijn knieën waren steenkoud(ik had een korte broek aan en het voelde alsof mijn knieën in de vriezer zaten) en mijn vingers waren ongeveer 5 keer groter en dikker dan normaal.
Waar ik mijn energie uit haalde was dat mijn ouders en Henri met ons mee reden en ons op bepaalde punten stonden aan te moedigen. In Sloten stond ik flink te bibberen, een vrouw van de EHBO/organisatie kwam dan ook bij me om wat warmhoudend spul op mijn benen te doen. Ik heb toen ook de sokken van mijn moeder aangekregen, het T-shirt van mijn vader en het jackje van deze mevrouw.
Daarna zijn we met vol goede moed weer op de fiets gestapt. Na een klein stukje fietsen waren we alweer dweil door nat. Maar we moesten en zouden de tocht uitfietsen. De laatste twaalf kilometer konden we eigenlijk niet meer praten en waren we starend aan het fietsen.
In bolsward mochten we nog eens over een grote heuvel fietsen en toen was eindelijk de finish in zicht!
Hand in hand zijn we over de finish gegaan! Wat was dit een geweldig gevoel, 240 kilometer in 14,5 uur! Lachen kon ik niet meer, de foto's spreken voor zich zelf! Wat had ik een pijn!
Gelukkig kon ik de volgende dag beter naar mijn medaile kijken en er oprecht van genieten. Maar de pijn was vreselijk, zitten voelde niet fijn, maar staan ook niet. Ik ben aan het werk geweest en ik heb me er door heen weten te bikkelen! Door de hulp van Laura heb ik de day after overleefd!
Woensdags kon ik gewoon weer alles, vreemd maar echt waar! Het was alsof ik die maandag niet eens gefietst had! Gelukkig heeft de sportschool dan toch enigzins geholpen!
Ps. foto's volgen nog!
XoXo Janny
Abonneren op:
Posts (Atom)