Zaterdag, normaal gesproken een vrije dag. Maar vandaag mochten we kiezen: wel of niet werken. Ik heb ervoor gekozen om wel te gaan bouwen, gistermiddag ben ik zo leuk aan het metselen geweest dat ik eigenlijk wel verder wou gaan met 'mijn' muurtje. Dus eerst allemaal stenen in mijn eentje heen en weer gesjouwd, want er waren niet veel mensen vandaag op de bouw. Daarna kon ik van start gaan met metselen, er was wel een local bij me te metselen. Maar ik heb ook een heel groot stuk zelfstandig gemetseld, dat voelt wel cool.
Officieel moesten we werken tot 11 uur en we hadden een pauze om 10 uur a kwart over tien. Deze heb ik overgeslagen en ik ben kwart voor elf opgehouden. Ik heb toen gezellig zitten kletsen met Immie over ditjes en datjes, ik zat toen nog in mijn bouwkleding. Maar het leek ons wel leuk om naar het dorp te gaan, dus ik heb mij omgekleed en toen zijn we het dorp in gegaan.
We liepen het dorp binnen en iedereen geeft ons een hand en begint te lachen en/of te zingen. De huisjes zijn zo klein en eigenlijk misschien wel niet veilig om met zoveel mensen in te wonen. Vaak bestaan gezinnen uit 5 of meer kinderen, de mannen mogen zelfs 2 vrouwen hebben. Maar dan hebben ze ook 2 huizen, christenen hebben geen 2 vrouwen.
Immie en ik kwamen Fardau en Riemke tegen op de heenreis naar het dorp. Dus uiteindelijk zijn we met z'n vieren door gegaan en het was erg leuk! We werden bij iemand thuis uitgenodigd om binnen te kijken. De vrouw had net alles opgeruimd, dus daarom kon het. Deze mensen wonen in een stenen huis, dus ze hebben aanzien in het dorp. Aangezien veel mensen dit niet kunnen betalen.
Uiteindelijk toen we in de woonkamer zaten hadden ze alleen maar 4 stoelen en 1 houten kastje. Wij moesten op de stoelen gaan zitten en zijn gingen op de grond zitten. Raar hea, wij nodigen nooit vreemden uit in ons huis en we hebben zoveel spullen dat ik me er nu echt voor schaam dat ik ze heb. Zij hebben echt daadwerkelijk niets. Veel mensen dragen geen schoenen of kleren met heel veel gaten erin! Daar kunnen wij ons allemaal niets bij voorstellen.
Vanochtend voelde ik mij super gemeen! Grivons vroeg aan mij hoe wij onze koeien slachten en onze groenten verbouwen. Ik heb hem toen uitgelegd dat we boerderijen hebben en dat de boer niet zelf de dieren slacht, hij brengt de dieren naar een slachthuis. Deze verpakken het vlees en brengt het vlees naar de supermarkt, waar ik uiteindelijk mijn vlees koop. Er komt nog wel een datum op de verpakking en na verloop van deze datum wordt het vlees weggegooid. Tsja, ik had hier nog nooit eerder bewust over nagedacht. Grivons zijn mond viel open van verbazing, hij vond het heel erg vreemd en bizar. Überhaupt kon hij zich niet indenken dat wij ons eigen vee niet verzorgden, laat staan dan we het niet zelfs slachten. Ik schaamde mij diep!
Vanmiddag toen sprak ik met de leraar van de school, hij vroeg mij dezelfde vraag. Dus ik kon mijn verhaal nog eens vertellen. Ook zijn mond viel wagenwijd open. En hij vond het zo vreemd dat wij geen tekort aan eten hebben, we hebben voldoende vlees en eten om het weg te gooien. Het is toch zonde!
Wij Nederlanders hebben een prestatiecultuur, we willen altijd meer, we nemen geen genoegen met weinig of minder. Deze mensen hier delen 1 koekje met 5-10 mensen, ook al krijgt iedereen maar een ieniemienie klein stukje: ze zijn blij dat ze überhaupt wat krijgen! Wij beginnen er niet eens aan met 1 koekje te delen, want dan krijgen we zelf te weinig. Tjsa, dat kan 'natuurlijk' niet.
Vandaag zijn we hier precies 1 week! We hebben dit gevierd met cola en chips met alle bouwvakkers en vrouwen die hier waren. Zo leuk en gezellig! Zij drinken cola, fanta enz. nooit, alleen met kerst!!!
Toen we hier kwamen zongen ze een lied, inmiddels kunnen we het lieden dromen en uit ons hoofd:
"Sinatijéé, Sinatijewoh, Sinatijewoh datidatitooo
Sinatijéé, Sinatijewoh, Sinatijejejewooh, Sinatijéé"
Ze bedanken hiermee God dat we gekomen zijn. En dat we hier een school bouwen voor hún toekomst. Sinatijéé, Sinatijewoh!!!
Deze middag hebben we de beroepen van een Malawiër uitgeoefend, een groep ging oogsten, koken, fietsen maken en mijn groep ging hout bewerken. Wij bleven 'thuis' en op een gegeven moment kwamen er verschillende mannen aanlopen met brokken hout in hun handen. Uiteindelijk hebben we een pollepel en een soort van knuppel gemaakt van dat brok hout.
Best maf, het was erg leuk om een stukje te hakken. En ook nog best eens moeilijk, Bressing keek ons ook flink op de vingers. En hij wist uiteraard hoe het wel moest.
Bressings is een bijzonder persoon, eerst konden we niet echt veel hoogte van hem krijgen (hij is ook maar een klein mannetje ;) ). De ene keer is hij 25, dan weer 17 en dan weer 20. Heeft hij wel een vrouw en een kind en de andere keer weer niet. Uiteindelijk zijn we er achtergekomen hij is 20 jaar en heeft een vrouw en een kindje van 2 jaar. Zijn vader is de medicijnman en ze hebben het financieel goed in verhouding met andere mensen uit het dorp.
Vanavond uiteraard weer rijst gegeten en nog iets wat de kookgroep gekookt heeft. Vanavond maar eens vroeg op bed, het is al super donker (half 8) maar met een super mooie sterrenhemel. Hier zijn heel veel sterren, misschien vallen ze wel meer op omdat hier geen straatlantaarns zijn. De maan werkt hier anders, hij start hoog en hij gaat op een gegeven moment onder. Op dit moment is er een klein stukje maan, thuis in Nederland staat hij zoals wij dat allemaal kennen (Denk aan het muisje die op de maan zit te vissen). Hier staat de maan anders namelijk als een lach. De maan is nu niet vol, maar je zit wel de hele maan, alleen is de lach duidelijk zichtbaar en het andere stuk niet.
Ik heb iedere avond de maan opgezocht en even aan thuis gedacht. Ik mis thuis wel, maar ik het super naar mijn zin en door dit soort moment op te zoeken voelt het goed. Ik wil nog lang niet naar huis, ik vermaak mij hier prima!!
Ik wil vaker mee op project! Ik ben naar Malawi gegaan om te ontvangen én ik heb ontvangen!! Ik voel mij een rijk mens, niet door het mooie huis waar ik in woon of de andere materialen die ik bezit. Ik ben hier omringd met zoveel lieve mensen die ik ontzettend ga missen. Ik heb hier zoveel geleerd, meer dan dat ik ooit van te voren had kunnen bedenken.
Ik leer delen, ik leer mensen te waarderen, te onthaasten, ik leer om met andere ogen naaar mensen te kijken, ik leer écht contact te maken, ik leer te ontvangen, ik leer alles wat misschien God wel van mij verlangd. Door dit project leer ik God kennen. Iemand die ik nog niet zo goed kende en die zich steeds meer aan mij laat zien, Hij kent mij al en ik leer hem nu ook kennen door de ogen van de Malawiërs en door alle leuke, lieve en spontane gesprekken met anderen. Ik kan hier mijzelf zijn, ik ben aangewezen op de middelen die ik heb en dat is mijn innerlijk. De sinasappel wordt schil voor schil gepeld en ik laat steeds meer een stukje van mijzelf zien en blijkt dat ik snel een arm om iemand heen leg, een luisterend oor bied en dat ik oog heb voor anderen. Ik vind het fijn, het geeft mij juist rust en ik leer iedere keer weer meer. Dit heb ik gekregen en ik neem dit prachtige cadeau met beide handen aan!!
XoXo
Geen opmerkingen:
Een reactie posten