Dag 13, Picknicken

Donderdag 18 juli 2013

Ik was voor het eerst écht wakker. Ik was super nieuwsgierig hoe het huis van Theresa en Aaron en de omgeving eruit zag in het licht. En hét was mooi!! We 'woonden' op een heuvel, met een super mooi uitzicht over diverse dorpjes en ook in de verte op het schooldistrict van Kaviwale. We hebben rondje gewandeld in het kleine mini dorp, we hebben kennis gemaakt met iedereen die er woont. We werden overal binnen uitgenodigd en we hebben op de vroege ochtend al gedanst en gezongen met alle kinderen uit dit dorpje.

 

 

Daarna hebben we onze rijstepap gegeten en weer het matras op het hoofd de 'jungle' door gegaan. Toe we weer 'thuis' waren hebben we onze tassen in de slaapzaal gebracht en hebben we onze gekregen cadeaus naar de keuken gebracht. Zodat zij iets kunnen maken van de bonen, pinda's en zoete aardappelen.

Daarna hebben we de bouwkleding weer aangedaan en de spanten getild, hiermee krijgt de school al een uitstraling als een écht gebouw. Aangezien er niet veel te doen was op de bouw kon ik mij weer mooi focussen op de nog vele complimentenboekjes. Dit keer schrijven onder het genot van heerlijke dropjes...

Na de lunch zijn Gemmy en ik direct gaan wandelen, we hadden afgelopen week zo'n mooie looproute naar het huisbezoek. Deze wouden we zeker beide nog wel eens bewandelen, dus via een kleine omweg (al die kleine paden lijken erg veel op elkaar! Eigenlijk is het geen écht pad te noemen) hebben we het kleine huisje van de familie weer gevonden. We werden weer binnen uitgenodigd en we mochten niet weg. We dachten beide op dat moment "Ojee, wat hebben we gedaan?!". Ze spraken geen Engels, dus met handen en voeten hebben we deze keer gecommuniceerd. Op een gegeven moment werden we meegenomen, onderweg probeerden we nog er onderuit te komen, maar we merkten al snel dat dit ons absoluut niet ging lukken. We werden meegenomen naar een moestuin, deze moestuin lag in een waterrijk en groen gebied. Erg mooi om te zien.

Door de kinderen werd er suikerriet geplukt, een meisje deed haar doek af en legde deze op de grond zodat Gemmy en ik op het doek konden gaan zitten. Zelf gingen ze op de grond in de modder zitten, maar wij zaten op een schoon doek. Toen dachten we "nu kunnen we weg". Maar nee, we moesten blijven zitten en suikerriet eten terwijl een van de vrouwen de groeten water ging geven.

 

Suikerriet is erg hard en we kregen het eerst dan ook niet kapot, dus een Malawiaans meisje ging voor ons een begin maken om vanaf te knagen. Suikerriet eten is een hele ervaring, we hadden dit beide nog niet ervaren. Maar je hapt in principe een stuk van het suikerriet af en hier kauw je 2 seconden op, dan is de zoete smaak uit het draadjesstructuur hout en spuug je het uit en dan knaag je een nieuw stukje van het stokje af. Het was een hele bijzondere en leuke ervaring. En volgens ons vonden zij het ook erg leuk.

Uiteindelijk zijn we naar huis gegaan met suikerriet, bonen, bananen en 2 eieren. Ik heb besloten om iets in huis te halen, wat ik mensen kan meegeven als ze bij mij thuis zijn geweest. Wat een overweldigend gevoel om iets mee te krijgen maar ook zeker om weg te geven! Zo gastvrij! Zo leerzaam en goed gevoel. Ik wil leren van de mensen hier en ik wil er wat mee doen. Ik kan straks als ik thuis ben niet stil zitten en niets doen!

Vanavond ga ik maar vroeg op bed, in totaal vandaag meer dan 3 uren gewandeld!

XX Janny

Dag 12, Ziekenhuisbezoek en logeerpartij

Woensdag 17 juli 2013

Vandaag is een drukke dag. Vanochtend heb ik mijzelf en 11 anderen in de jeep gepropt om het ziekenhuis te bezoeken. We vertrokken op Malawiaanse tijd, dus hebben we eerst nog kunnen kletsen en bij de demonstratie hoe koeien voor een kar gespannen werden kijken.

 

 

Na een tijdje over de hobbelige weg gereden te hebben kwamen we aan bij een klein primitief ziekenhuis. Eerst kregen we uitgelegd wie dit ziekenhuis bezoeken en wat er behandeld werd. In dit ziekenhuis werd malaria behandeld, kinderen onder de 5 jaar en zwangere vrouwen. Mocht je een hartprobleem of een arm of been gebroken hebben moet je 100 kilometer reizen om behandeld te worden. Ze hebben een ambulance, maar deze rijd niet dagelijks. Je hebt mazzel als hij over 2 dagen rijd of 1 keer in de week.

Indien je malaria hebt moet je je direct melden, als volwassene moet je 24 pillen slikken in 3 dagen tijd. Malawiërs hebben vaak te maken met deze ziekte en ze kunnen dan ook erg goed aanvoelen wanneer ze de verschijnselen van malaria vertonen. Mussa heeft al meerdere keren malaria gehad.

 

Per maand melden er 170 vrouwen zich, gevarieerd van 7 maanden, 8 maanden en 9 maanden zwanger. Per maand bevallen er 56 vrouwen, dit gebeurd in een kleine kamer waar 2 bedden staan waarover een plasticzak is gelegd is. Iedere vrouw moet haar eigen plasticdoek/zak meenemen, dit om te voorkomen dat HIV verspreid wordt. Daarnaast moest ze zelf ook een mesje meenemen voor het doorsnijden van de navelstreng. Deze wordt na de bevalling samen met het doek vernietigd door het in brand te steken. 

We liepen een zaaltje binnen waar ongeveer 8 bedden stonden, meer ruimte was er niet, op ieder bed zaten ongeveer 3,4 of 5 zwangere vrouwen. De vraag aan de assistent van de dokter was: "waar slapen deze hoog zwangere vrouwen?". Hij antwoordde "hier in deze zaal". Dus er sliepen meerdere vrouwen in een éénpersoonsbed, de vrouwen die niet in een bed sliepen, sliepen op de harde betonnen vloer. Zwanger...

We hebben een rondleiding gehad door het hele ziekenhuis, zo zagen we dat er tralies voor de deur zaten van de medicijnkast. Of nouja, een traliedeur (lijkt op een gevangenisdeur) voor de eerste deur en nog een traliedeur voor de deur erna, daarachter zaten de medicijnen. De medicijnen worden anders gestolen, ondanks dat ze gratis zijn. En door de overheid verzorgd worden, willen mensen ze toch nog stelen.

Er is een apart loket voor HIV, hier zijn we ook binnen geweest. Erg bijzonder was dat er in de spreekkamer een vrouw zat, de assistent die de rondleiding verzorgde liep gewoon binnen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, de arts in het HIV huis en de vrouw keken er niet raar op. Maar aan de blik en de tranen in deze vrouw haar ogen weten we dat ze geen goede uitslag ontvangen heeft.

Ik ben in shock geraakt van dit ziekenhuisbezoek, het is vreselijk om te zien in wat voor omstandigheden deze mensen leven. En ze hebben geen andere keus! Mussa vertelde dat de kans groter was dat je na een ziekenhuisopname/bezoek nog zieker er uit komt dan dat je er in kwam. Je hebt een engel op je schouder als je het overleeft.

3 mensen mochten iets in het bezoekersboek schrijven, ik heb direct mijn hand opgestoken. De ervaring van dit ziekenhuisbezoek wou ik niet missen, het is een echte eyeopener geweest. Heftig en vreselijk omschrijven de situatie daar nog steeds niet, maar komen er enigszins in de buurt.

S'middags was er niet veel te doen, dus hebben we met een hele groep de complimentenboekjes ingevuld. Bij sommige mensen gaat het vanzelf, maar bij de ander moet ik er langer overna denken. Ik ben al best ver en het is erg leuk om te doen, het dwingt je om over de ander na te gaan denken.

Daarna ben ik richting de slaapzaal gegaan om mijn tas in te pakken. Vanavond gaan we logeren bij Theresa en Aaron. Toen ik in de slaapzaal aan kwam zag ik dat mijn engel is langs geweest. Ik heb hele lieve en mooie armbandjes gekregen, op de armbandjes staan hele mooie teksten zoals: "Dance like no one can see you" "Love like you've never been hurt before" "Sing like no one can hear you".

Met een matras op ons hoofd hebben Fardau, Riemke, Els, Lisanne en ik een dik uur in het donker zonder zaklamp gelopen. Fardau had haar hutkoffer bij haar, dus dat was een dubbele uitdaging. =) Het was best wel een stuk en best wel spannend, maar ook erg leuk. We hebben wel een heel veilig gevoel bij Aaron en Theresa gehad. Toen we er net waren hebben we eerst de matrassen klaargelegd. Toen we de huiskamer kwamen leek het wel of iedereen het in dit stukje dorp wist. Want ineens zaten we er met 25 kinderen en nog veel volwassenen. Toen Theresa klaar was met koken ging iedereen weer weg. We hebben de aller lekkerste rijst gegeten, bruine bonen en pompoenbladen. Toen we ons vol hadden gegeten, was het tijd voor ons om samen met Theresa pannenkoeken te bakken. We hebben een koekenpan en meel meegebracht om pannenkoeken te bakken.

Na het eten van de rijst en de tafel afgeruimd was, was de kamer weer gevuld met mensen die naar ons wilden kijken. Aangezien we pannenkoeken gebakken hadden, hebben we ze gedeeld met al deze mensen. Dus iedereen een heel klein stukje pannenkoek met suiker, wij maar ook de Malawiërs vonden het heerlijk! Om kwart over 9 zijn we op bed gegaan, Riemke, Fardau en ik sliepen in een éénpersoonsbed, wel erg warm in de koude nachten hier maar ook zeker erg krap. Halverwege de nacht ben ik maar omgedraaid in bed, toen heb ik nog een tijdje kunnen slapen totdat er een haan begon te kraaien... .

XoXo

Dag 11, fases

Dinsdag 16 juli 2013

Gisteren is ons gemeld dat we vanaf vandaag een half uur langer in bed mochten blijven liggen. Dit is geweldig nieuws! Alleen jammer dat het vandaag direct al gefaald is. Want de rijstepap werd te vroeg gebracht door de keuken, dus moesten we alsnog snel snel, want koude rijstepap is een stuk minder lekker. Dus Bernies en ik moesten héél snel door onze fases heen! (fase 1: wakker worden. Fase 2: zitten in bed. Fase 3: staan. Fase 4: naar buiten) Normaal gesproken duurt dit dus een eeuwigheid! =)

Na het ontbijt hebben we een gezamenlijke GMG ochtend gehad. We gingen een discussie voeren over een bepaald christelijk onderwerp. Erg geslaagd geloof ik, want iedereen deed mee.

Ik zou vanochtend bij de put aan de slag, hier was de keer nog niet veel te doen. Dus ik heb stiekem lekker in het zonnetje gelegen, dit was echt wel eens lekker. Bruin word ik hier nog niet echt, maar ik kan het ook moeilijk beoordelen. Ik heb de afgelopen 2 weken nog niet in een fatsoenlijke spiegel kunnen kijken die groter is dan 4 cm bij 4 cm.

Vanmiddag heb ik eigenlijk de hele middag in de put gezeten, ik heb daar gemetseld. Het was een hele grote uitdaging om weer uit de put te komen! Eerst krijg je van Grivons nog een compliment van: "you work like a man" (dat is hier in Malawi een groot compliment voor een vrouw, aangezien zij vaak niet deze mannelijke klussen doen.) toen ik er uit klom kreeg ik te horen: "You get out like a woman". Ze lagen echt allemaal in een deuk, want ik had serieus echt wel een ladder nodig. Anders was het echt onmogelijk, uiteraard niet voor de Malawiërs waar ik samen mee in de put zat. Die sprongen er gewoon uit.

Toen ik uit de put kwam, ben ik gaan zitten. Ik had mijn pauze overgeslagen aangezien ik het niet direct zag zitten om uit die put te komen. Dus toen mijn eigen pauze maar gehouden. Direct kwamen er allemaal kinderen bij mij zitten, ze maakten ruzie met elkaar wie er bij mij op schoot mocht zitten. Ze duwden elkaar van mijn schoot af en kropen zelf dan snel op mijn schoot. Best apart, want kinderen eisen hier niet veel en ze kunnen erg rustig bij je zitten. Hun speelgoed is een manderijn of van mais gemaakt een speelgoedauto.

Hier kunnen we veel van leren: tevreden zijn met wat we hebben en niet al te veel eisend zijn.

Vanavond niet zoveel gedaan, er hangt een gestreste sfeer in de groep. Dat komt door het knuffelspel, want deze is nog volop gaande.

Vandaag zou Buik een computer met internet opzoeken, maar het internet deed het niet. Wel jammer want ik wil hééél graag een lief en leuk berichtje van thuis ontvangen!! Het is afwachten, we zijn in Afrika, internet is daar niet een gewoonte.

XX



Ps, vandaag was niet zo'n lange omschreven dag en ik heb vandaag ook geen foto's gemaakt. Morgen wordt het een hele indrukwekkende dag! Met veel foto's! (dit is het voordeel dat ik nu al weet wat er gaat gebeuren, in Malawi wist ik dit nog niet hoor) =)

Filmpje Sinod Jewo

Lieve allemaal,

Ik heb het nu al meerdere keren gehad over het welkomslied en het lied wat de vrouwen in Malawi zingen. Daniel heeft een filmpje gemaakt en op YouTube gezet. Deze wil ik graag met iedereen delen, ik speel er ook nog rol in = ) Geniet ervan! Want het is prachtig!

De link: http://youtu.be/BzSJl7Zx8kE

Tot snel!

Liefs, Janny

Dag 10, Dood geknuffeld

15 juli 2013

Gisteravond hebben we op de meiden slaapzaal een pyjama party gehouden. We hebben gezellig gekletst over mannen, daten enz enz. Ik zou vroeg op bed, maar dit was toch wel een stuk leuker en heel gezellig. De eerste stelletjes zijn al gevormd in de groep! =)

Vandaag hebben we weer corvee, dus weer kwart voor 6 gewekt om water te halen. Gesina en ik hebben de zon zien opkomen, zo puur en zo prachtig.
Wat mij opviel was dat de zon erg snel opkwam, maar mooi achter de bergen vandaan.

Zonet tijdens het ontbijt hebben we uitgerekend dat we aan het einde van dit project 48x rijst hebben gegeten in 18 dagen. Ik begin nu al rijst moe te worden en we moeten zelfs nog even!
Na het ontbijt hebben we afgewassen. Het is wel een heel klusje voor zoveel mensen de afwas te doen, een vaatwasser kennen ze hier niet. Het leuke van de afwas is dat het nog een keer mag na de lunch en na het diner.

Na de afwas van de lunch hebben we wat gezeten en gekletst, er is vandaag niet zoveel te doen op de bouw, dit komt omdat de ringbalk gestort gaat worden vandaag. We hebben zware emmers met cement (matopi) gemengd met stenen door gegeven. Onze GMG groep hoefde maar tot half 3 te werken, toen moeten we 'douchen'. Lekker schoon op huisbezoek.

Wat we toen nog niet wisten was dat we 1 uur heen moesten lopen, heuveltje op en heuveltje af. Maar door een prachtig gebied, op sommige gebieden is het niet dor en kunnen er hele mooie groene gebieden ontstaan. Mensen waren onderweg op het land aan het werk en toen we uiteindelijk aankwamen bij het dorpje van deze mensen begonnen ze uitbundig te zingen en te dansen. "Sintanijee, Sinatijewo....!!"

Het was een boerenfamilie dus er liepen geiten, koeien, kippen, honden en puppy's en heel veel kinderen. Toen we naar binnen gingen waren er te weinig stoelen voor onze groep, dus de stoelen kwamen uit de andere huisjes vandaan. Zij gingen uiteraard weer op de grond zitten en wij zaten allemaal op een stoel. De 2 mannen en heel veel vrouwen en kinderen zaten allemaal tegenover ons. Er kwam heel moeizaam een gesprek op gang, dit kwam denk ik door de taal en vertaling. Er werden hele leuke vragen aan ons gesteld: Op welke leeftijd trouwen jullie? Hoeveel kinderen krijgen jullie? enz. Wij zaten er met 6 personen en ze vonden het vreemd dat niemand van ons getrouwd was of kinderen had. Want wij hadden immers wel de juiste leeftijd ervoor!

Op onze beurt mochten wij ook vragen aan hun stellen, hoeveel vrouwen mag een man hier in Malawi hebben? Het antwoord was 12 vrouwen, de man van dit huis had ook meerdere vrouwen. Dit komt doordat bijvoorbeeld een vrouw een man geen jongetje kan schenken of een handicap heeft. Iedere week slaapt deze man bij zijn andere vrouw in een ander huis. De vrouwen accepteren het en weten dat hij ook een andere vrouw heeft, wat wij er van begrepen is zelfs dat ze toestemming moet geven. Zo'n man heeft dus meerdere huizen en heeft meerdere gezinnen te onderhouden. Ik denk met het voedseltekort probleem dat het totaal niet een handige situatie is. Maar goed het hoort bij hun cultuur.

Toen we weg gingen gaven we onze cadeau's, zoals een theedoek, versieringen, Hollandse klompjes. Zij hebben helemaal niets in hun bezit, maar ze gaven ons bonen, pinda's, suikerriet, bananen, groente en een kip. Dus met al deze spullen zijn we weer een uur terug gelopen. Aangezien het al rond 6 uur was, werd het al donker en moesten we in de schemering terug lopen en zelfs nog in het donker.

 

Vanavond hebben we het knuffelspel uitgelegd gekregen. We hebben allemaal een briefje met een naam erop gekregen. Deze persoon moet ik in het geheim knuffelen. Wanneer we betrapt worden zijn we af, ook wanneer ik geknuffeld word. Dus ik moet Bernies zien te knuffelen zonder dat iemand het ziet. =)

10 minuten later........ Waaaah!! Wat een stom spel! Ik loop samen met Simone en Mirjam weg uit het lokaal, want het is niet slim om in dit spel alleen naar buiten te lopen of samen met 1 iemand. Vandaar dat wij met z'n 3en naar buiten gingen, Mirjam liep voorop en zo knuffelt Simone mij! Dus binnen 10 minuten is het einde spel voor Janny. Het grappige is dat ik terug ging naar het lokaal om te vertellen dat ik dood geknuffeld ben, zo fluisteren Mirjam in mijn oor: "Ren snel weg, dan knuffel ik Simone". Dus zo ren ik weg en Simone wordt ook dood geknuffeld. Dus binnen 12 minuten tijd 2 personen uit het spel. Vreselijk spel!
Maar ik hoef gelukkig nu niet meer te stressen!

De complimentenboekjes liggen klaar om in geschreven te worden, ik ben benieuwd wat er over mij allemaal komt in te staan. Ik heb vanavond de boekjes van Wiliane, Immie & Esther B geschreven. Erg leuk om te doen.

XX Janny

Dag 9, zingen en dansen

Zondag 14 juli 2013

Gisteravond lagen veel mensen al om half 8 in bed, ik hoorde hier ook bij. We sliepen allemaal al best snel, maar om 10 uur schrok iedereen wakker van een 'aardbeving'. Het was gelukkig geen echte aardbeving, maar zo voelde het wel!De grond trilde helemaal en er was een heel raar geluid. Het bleek achteraf de stroomgenerator te zijn die naast onze slaapkamer stond. Daarom verklaarden alle mannen ons deze ochtend ook voor gek. Wij vonden het allemaal best spannend.

Vanochtend hebben we lang moeten wachten op de kerkdienst. Heerlijk in het zonnetje, dat wel. Maar hier spreek je 10 uur af, maar dan start je om 11 uur. We hebben als groep de kerkdienst voorbereid, Lars las uit de bijbel voor, veel mensen zaten in het 'kinderkoor' en ik en nog wat anderen waren toeschouwers.

Heerlijk daar zitten met een donker kindje op je schoot, luisteren naar de mooie Afrikaanse liederen die gezongen werden door de 3 andere koren die aanwezig waren.

Het middageten werd al vroeg gebracht. Dus moesten we direct aan tafel en konden we niet meer met de mensen uit Kaviwale kletsen.

Na de lunch hebben we ons omgekleed en het dorp in gegaan. Zondags hebben we als vrouwen allemaal een lange rok of jurk aan. Gelukkig alleen tijdens de kerkdienst, want ik ga nog eens struikelen over die lange rok. We zijn dus het dorp in gegaan, deze keer via een andere route. Het dorp is ingedeeld per families, dus het stukje dorp waar we in kwamen was Kaviwale maar hier woonde maar 1 familie. Het is een soort mini-dorpje, maar onderdeel van een groter geheel wat Kaviwale heet.
 

 

Het dorpje waar we kwamen woonde Bressings zijn familie. We werden bij de opa en oma van Bressing uitgenodigd om binnen te zitten. Dit gezin had 4 houten stoelen en ze gingen zelf weer op de grond zitten. In dit huisje hingen nog was posters aan de muur en in de hoek zat een kip te broeden op haar eieren. De familie moest nog eten, dus zij gingen nsima eten. Helaas mochten we dit niet proeven, onze magen kunnen niet tegen dit eten. Maar het was erg bijzonder om mee te maken hoe zij aten, want nsima is een bijzonder gerecht om te eten.

Immie heeft een polaroid camera bij zich dus na wat foto's gemaakt te hebben zijn we weer richting 'thuis' gegaan. Toen we aankwamen in het schooldistrict, was iedereen aan het zingen en dansen. Het koor van vanochtend was ook nog aanwezig en zij gingen ons Afrikaanse liedjes leren.

Ik heb samen met Esther nog mee gedanst met de vrouwen van het dorp, we hebben leren spelen op de djembe's. Terwijl we wel sterk het gevoel kregen dat het niet normaal was dat vrouwen dit deden, maar het was leuk. We hebben veel gelachen. Tijdens het dansen kreeg we doeken om van de vrouwen, toen konden we helemaal los gaan met dansen. Ik denk dat dit een soort teken van respect is.

Eshter kreeg even later een kindje op haar rug, hier had ze naar gevraagd. Dit lijkt mij ook wel vet leuk, wie weet gebeurd dit nog.

Samen met Hans en Frank heb ik de zonsondergang bekeken, wat is deze toch mooi. De zon verdwijnt achter de bergen en geeft een prachtige oranje gloed.

Vanavond aten we uiteraard weer rijst en deze keer als voorgerecht soep, aardappelen en geit. Ik kon het vandaag niet wegkrijgen, zowel de rijst als de geit met haren. Ik heb het niet opgegeten, ik heb de rijst wat verdeeld over mijn bord en de geit uitgedeeld aan iemand die nog wel trek had.

De vrouwen van de keuken kwamen binnen met een verrassing voor Wilco zijn 18e verjaardag, Grivons had de afgelopen dagen een oven gemaakt en daarin hebben zij voor ons een cake gebakken. We hebben allemaal een stukje cake gehad, een echte verrassing!