Vandaag is een drukke dag. Vanochtend heb ik mijzelf en 11 anderen in de jeep gepropt om het ziekenhuis te bezoeken. We vertrokken op Malawiaanse tijd, dus hebben we eerst nog kunnen kletsen en bij de demonstratie hoe koeien voor een kar gespannen werden kijken.
.JPG)
Na een tijdje over de hobbelige weg gereden te hebben kwamen we aan bij een klein primitief ziekenhuis. Eerst kregen we uitgelegd wie dit ziekenhuis bezoeken en wat er behandeld werd. In dit ziekenhuis werd malaria behandeld, kinderen onder de 5 jaar en zwangere vrouwen. Mocht je een hartprobleem of een arm of been gebroken hebben moet je 100 kilometer reizen om behandeld te worden. Ze hebben een ambulance, maar deze rijd niet dagelijks. Je hebt mazzel als hij over 2 dagen rijd of 1 keer in de week.
Indien je malaria hebt moet je je direct melden, als volwassene moet je 24 pillen slikken in 3 dagen tijd. Malawiërs hebben vaak te maken met deze ziekte en ze kunnen dan ook erg goed aanvoelen wanneer ze de verschijnselen van malaria vertonen. Mussa heeft al meerdere keren malaria gehad.
Per maand melden er 170 vrouwen zich, gevarieerd van 7 maanden, 8 maanden en 9 maanden zwanger. Per maand bevallen er 56 vrouwen, dit gebeurd in een kleine kamer waar 2 bedden staan waarover een plasticzak is gelegd is. Iedere vrouw moet haar eigen plasticdoek/zak meenemen, dit om te voorkomen dat HIV verspreid wordt. Daarnaast moest ze zelf ook een mesje meenemen voor het doorsnijden van de navelstreng. Deze wordt na de bevalling samen met het doek vernietigd door het in brand te steken.
We liepen een zaaltje binnen waar ongeveer 8 bedden stonden, meer ruimte was er niet, op ieder bed zaten ongeveer 3,4 of 5 zwangere vrouwen. De vraag aan de assistent van de dokter was: "waar slapen deze hoog zwangere vrouwen?". Hij antwoordde "hier in deze zaal". Dus er sliepen meerdere vrouwen in een éénpersoonsbed, de vrouwen die niet in een bed sliepen, sliepen op de harde betonnen vloer. Zwanger...
We hebben een rondleiding gehad door het hele ziekenhuis, zo zagen we dat er tralies voor de deur zaten van de medicijnkast. Of nouja, een traliedeur (lijkt op een gevangenisdeur) voor de eerste deur en nog een traliedeur voor de deur erna, daarachter zaten de medicijnen. De medicijnen worden anders gestolen, ondanks dat ze gratis zijn. En door de overheid verzorgd worden, willen mensen ze toch nog stelen.
Er is een apart loket voor HIV, hier zijn we ook binnen geweest. Erg bijzonder was dat er in de spreekkamer een vrouw zat, de assistent die de rondleiding verzorgde liep gewoon binnen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, de arts in het HIV huis en de vrouw keken er niet raar op. Maar aan de blik en de tranen in deze vrouw haar ogen weten we dat ze geen goede uitslag ontvangen heeft.
Ik ben in shock geraakt van dit ziekenhuisbezoek, het is vreselijk om te zien in wat voor omstandigheden deze mensen leven. En ze hebben geen andere keus! Mussa vertelde dat de kans groter was dat je na een ziekenhuisopname/bezoek nog zieker er uit komt dan dat je er in kwam. Je hebt een engel op je schouder als je het overleeft.
3 mensen mochten iets in het bezoekersboek schrijven, ik heb direct mijn hand opgestoken. De ervaring van dit ziekenhuisbezoek wou ik niet missen, het is een echte eyeopener geweest. Heftig en vreselijk omschrijven de situatie daar nog steeds niet, maar komen er enigszins in de buurt.
S'middags was er niet veel te doen, dus hebben we met een hele groep de complimentenboekjes ingevuld. Bij sommige mensen gaat het vanzelf, maar bij de ander moet ik er langer overna denken. Ik ben al best ver en het is erg leuk om te doen, het dwingt je om over de ander na te gaan denken.
Daarna ben ik richting de slaapzaal gegaan om mijn tas in te pakken. Vanavond gaan we logeren bij Theresa en Aaron. Toen ik in de slaapzaal aan kwam zag ik dat mijn engel is langs geweest. Ik heb hele lieve en mooie armbandjes gekregen, op de armbandjes staan hele mooie teksten zoals: "Dance like no one can see you" "Love like you've never been hurt before" "Sing like no one can hear you".
Met een matras op ons hoofd hebben Fardau, Riemke, Els, Lisanne en ik een dik uur in het donker zonder zaklamp gelopen. Fardau had haar hutkoffer bij haar, dus dat was een dubbele uitdaging. =) Het was best wel een stuk en best wel spannend, maar ook erg leuk. We hebben wel een heel veilig gevoel bij Aaron en Theresa gehad. Toen we er net waren hebben we eerst de matrassen klaargelegd. Toen we de huiskamer kwamen leek het wel of iedereen het in dit stukje dorp wist. Want ineens zaten we er met 25 kinderen en nog veel volwassenen. Toen Theresa klaar was met koken ging iedereen weer weg. We hebben de aller lekkerste rijst gegeten, bruine bonen en pompoenbladen. Toen we ons vol hadden gegeten, was het tijd voor ons om samen met Theresa pannenkoeken te bakken. We hebben een koekenpan en meel meegebracht om pannenkoeken te bakken.
Na het eten van de rijst en de tafel afgeruimd was, was de kamer weer gevuld met mensen die naar ons wilden kijken. Aangezien we pannenkoeken gebakken hadden, hebben we ze gedeeld met al deze mensen. Dus iedereen een heel klein stukje pannenkoek met suiker, wij maar ook de Malawiërs vonden het heerlijk! Om kwart over 9 zijn we op bed gegaan, Riemke, Fardau en ik sliepen in een éénpersoonsbed, wel erg warm in de koude nachten hier maar ook zeker erg krap. Halverwege de nacht ben ik maar omgedraaid in bed, toen heb ik nog een tijdje kunnen slapen totdat er een haan begon te kraaien... .
XoXo
Geen opmerkingen:
Een reactie posten